Μπορώ να μιλήσω σε όποιον θέλω, όποτε θέλω.
Μπορώ να φέρω κόσμο κοντά με δυο κουβέντες, να μετατρέψω την αμηχανία σε γέλιο και την άβολη σιωπή σε ενδιαφέρον.
Αν με δεις σε μια παρέα, θα σκεφτείς ότι δεν υπάρχει πιο κοινωνικός άνθρωπος στο τραπέζι.
Κι όμως… μέσα μου μετράω αντίστροφα για τη στιγμή που θα ανοίξει η πόρτα του σπιτιού μου και θα είμαι μόνη.

Είμαι κοινωνική. Πάρα πολύ. Αλλά μέχρι εκεί.
Δεν με γεμίζουν οι πολλές ώρες με κόσμο. Δεν με τρέφει η βαβούρα.
Μπορώ να διασκεδάσω, να γελάσω, να χορέψω, να τα δώσω όλα.
Και μετά; Θέλω να φύγω. Όχι επειδή δεν περνάω καλά.
Αλλά επειδή χορταίνω γρήγορα.
Γιατί εγώ δεν αντλώ δύναμη από την ένταση, αλλά από την ησυχία.

Δεν με εκφράζουν οι μαραθώνιοι κοινωνικότητας.
Δεν νιώθω τύψεις όταν σηκώνομαι απότομα και λέω “πάω”.
Δεν απολογούμαι όταν δεν θέλω να βγω.
Δεν έχω πια ανάγκη να εξηγώ γιατί ενώ ήμουν γελαστή και χαρούμενη, μετά από μία ώρα κάτι μέσα μου έσβησε.
Η ενέργειά μου είναι σαν κινητό με παλιά μπαταρία. Δουλεύει τέλεια για λίγο.
Αλλά μετά, θέλει φόρτιση.
Και η φόρτισή μου δεν είναι σε άλλες φωνές. Είναι στη σιωπή μου.

Δεν είμαι απόμακρη. Είμαι επιλεκτική.
Δεν είμαι αντικοινωνική. Είμαι χαρισματική με όριο.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να είμαι παντού.
Είναι ότι δεν θέλω να είμαι παντού.
Δεν το παίζω δύσκολη.
Απλώς δεν μπορώ να είμαι ανοιχτή 24/7, γιατί τότε θα ξεχάσω πώς να είμαι ειλικρινής.
Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη. Το προτιμώ. Όχι πάντα. Αλλά συχνά.

Έμαθα να αναγνωρίζω πότε έδωσα πολλά.
Πότε η ενέργειά μου μοιράστηκε σε πολλές κατευθύνσεις και χρειάζεται να γυρίσει πίσω.
Να κλειστώ στο καβούκι μου, όχι για να κρυφτώ, αλλά για να μαζευτώ.
Να αδειάσω το κεφάλι μου από ήχους και κουβέντες και να το ξαναγεμίσω με εμένα.
Με σκέψεις. Με τίποτα.

Δεν με νοιάζει αν δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Δεν γράφω για όλους.
Γράφω για εκείνους που γελούν δυνατά και εξαφανίζονται χωρίς εξηγήσεις.
Που αγαπούν τον κόσμο, αλλά αγαπούν πιο πολύ την πόρτα τους να κλείνει πίσω τους.
Για εκείνους που μπορούν να μαγέψουν ένα ολόκληρο δωμάτιο… και να μη θέλουν να δουν άνθρωπο για μέρες.

Είμαι κοινωνική. Είμαι επικοινωνιακή. Είμαι ζεστή.
Και κάποιες φορές, όλα αυτά με εξαντλούν.
Οπότε, αν με δεις να φεύγω απότομα, μην το πάρεις προσωπικά.
Ίσα-ίσα. Είναι γιατί, όση ώρα ήμουν εκεί, σου έδωσα το καλύτερο κομμάτι μου.
Τώρα είναι η ώρα να το πάρω πίσω.

Μάνα δεν είναι ρόλος. Είναι βάρος.

Είναι μια ταυτότητα που δεν βγάζεις ποτέ από πάνω σου, ούτε όταν κοιμάσαι, ούτε όταν πονάς, ούτε όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Και η μόνη μάνα… αυτή είναι άλλο επίπεδο.
Δεν έχει “βάρδιες” και “μοιρασιές”. Δεν υπάρχει εναλλάξ.
Υπάρχει μόνο εκείνη.
Ακόμα κι όταν δεν αντέχει.

Η μόνη μάνα δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει.
Δεν έχει πού να ακουμπήσει, δεν υπάρχει “πάρε λίγο το παιδί να ξεκουραστώ”.
Είναι όλα πάνω της. Όλα.
Τα οικονομικά, τα συναισθηματικά, οι κρίσεις, οι επιτυχίες, τα ξενύχτια, το άγχος, οι ενοχές, η ελπίδα.

Μάνα είναι εκείνη που σε κρατάει ακόμα κι όταν καταρρέει.
Και η μόνη μάνα πρέπει να είναι βράχος, ακόμα κι όταν μέσα της γίνεται θρύψαλα.

Δεν είναι σούπερ ήρωας.
Δεν είναι εξοικειωμένη με το “δυνατή γυναίκα”.
Αναγκάστηκε.
Δεν διάλεξε να τα κάνει όλα μόνη της. Της έτυχε. Της έμεινε. Κι όμως, στάθηκε.

Έμαθε να δουλεύει για δύο. Να σκέφτεται για τρεις. Να μην της περισσεύει χρόνος ούτε για να ανασάνει.
Έμαθε να μην ζητάει.
Να μην παραπονιέται.
Να μην περιμένει τίποτα.
Εκτός από μια κούπα καφέ. Εκεί το λέει το «θέλω» — για να μη ξεχάσει πώς είναι να ζητάς κάτι.

Μάνα είναι εκείνη που γίνεται “κακιά” για να σε προστατεύσει.
Και τρυφερή για να σε μαλακώσει.
Είναι αυτή που θα σου πει “όχι” και θα κλαίει μετά μόνη της γιατί δεν ήθελε να σου το πει.

Η μόνη μάνα δεν έχει πλάνο Β.
Έχει μόνο μια επιλογή: να σταθεί. Να αντέξει. Να συνεχίσει.

Και όταν όλοι κοιμούνται, αυτή μένει λίγο ακόμα ξύπνια. Όχι γιατί έχει ενέργεια.
Αλλά γιατί έχει ακόμα ανησυχίες να μαζέψει, λογαριασμούς να σκεφτεί, τύψεις να χωνέψει.

Μάνα είναι αυτή που όλος ο κόσμος ακουμπάει πάνω της, αλλά κανείς δεν τη ρωτάει:
“Εσύ είσαι καλά;”

Δεν ζητάει πολλά.
Ένα «μπράβο». Ένα «σε βλέπω».
Μια αγκαλιά που να μη ζητά πίσω.
Αλλά ξέρει ότι συχνά δεν θα το πάρει.
Γιατί όλοι νομίζουν πως το ‘χει. Ότι “το ‘χει μάθει έτσι”.

Όμως κάθε φορά που την κοιτάζουν στα μάτια τα παιδιά της…
Κάθε φορά που της λένε ένα «σ’ αγαπάω» από το πουθενά…
κάθε φορά που κάποιος την βλέπει όχι σαν “μάνα” αλλά σαν άνθρωπο,
τότε, για μια στιγμή, όλα αξίζουν.

Γιατί μάνα δεν γεννιέσαι μόνο.
Μάνα γίνεσαι όταν αντέχεις εκεί που όλοι θα λύγιζαν.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να κλείνομαι στον εαυτό μου. Δεν ήταν μια στιγμή, ένα γεγονός, ένα «μπαμ» που με άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν λίγο λίγο. Ήταν σαν να έκλεινε η πόρτα σιγά σιγά, μέχρι που κάποια στιγμή την κλείδωσα κιόλας.

Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
Ότι κανείς δεν το πρόσεξε.

Με βλέπουν να γελάω, να κάνω αστεία, να είμαι η ψυχή της παρέας. Και κανείς δεν αναρωτιέται τι κρύβεται από πίσω. Κανείς δεν σκέφτεται ότι μπορεί να έχω κι εγώ μέρες που δεν θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, που η ανάσα μου βαραίνει, που δεν έχω κουράγιο ούτε να στείλω ένα μήνυμα. Γιατί εγώ πάντα γελάω, έτσι; Εγώ είμαι αυτή που κρατάει τους άλλους όρθιους, άρα δεν επιτρέπεται να λυγίζω.

Κουράστηκα, ρε συ.
Κουράστηκα να δίνω και να μη μένει τίποτα για μένα.
Να απαντάω σε «τι κάνεις;» που δεν ενδιαφέρουν κανέναν.
Να προσπαθώ να κρατήσω σχέσεις που μόνο εγώ παλεύω.
Να εξηγώ πώς νιώθω και αντί να με ακούνε, να με κάνουν να νιώθω υπερβολική.

Κι εσύ ξέρεις πως πάντα ήμουν εκεί.
Για όλους. Σε όλες τις ώρες. Για όλα τα προβλήματα.
Σκυλί πιστό, που δεν περίμενε κανένα αντάλλαγμα, μόνο λίγη αλήθεια.
Αλλά δεν την πήρα ποτέ.

Γιατί, όταν ήρθε η δική μου σειρά να χρειαστώ κάποιον, βρήκα μόνο σιωπή.
Όταν έσπασα, δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μαζέψει τα κομμάτια μου.
Όταν άρχισα να βυθίζομαι, οι περισσότεροι έκαναν πως δεν το βλέπουν.

Οπότε τι έκανα; Μαζεύτηκα.
Δεν είχα άλλη επιλογή.

Έκοψα επαφές με όσους μου έπαιρναν ενέργεια χωρίς να μου δίνουν τίποτα.
Σταμάτησα να τρέχω πίσω από ανθρώπους που δεν γύριζαν καν να κοιτάξουν αν είμαι καλά.
Κι έμαθα να κρατάω τα πάντα μέσα μου, γιατί όταν τα έλεγα, ή δεν με άκουγαν ή με έκαναν να νιώθω λάθος.

Μη με παρεξηγείς, δεν είμαι μόνο θυμωμένη. Είμαι και απογοητευμένη.
Μου λείπουν κάποιες στιγμές, κάποιες κουβέντες, κάποιες παρέες.
Αλλά μου λείπει πιο πολύ η παλιά εκδοχή του εαυτού μου, που είχε όρεξη για όλα.
Που δεν φοβόταν να δώσει, γιατί δεν ήξερε ακόμα πόσο πονάει να μη σου δίνουν τίποτα πίσω.

Θα βγω ξανά απ’ το καβούκι μου;
Δεν ξέρω.
Αλλά αν το κάνω, θα είναι για ανθρώπους που δεν θα με κάνουν να το μετανιώσω.

Κουράστηκα ρε φίλη, κουράστηκα.

Βαρέθηκα να δίνω και να δίνομαι, να είμαι για όλους εκεί, να παλεύω, να τρέχω, να προσπαθώ να είμαι εντάξει με όλους και όλα και στο τέλος να είμαι πάλι στον αγώνα της ζωής τελευταία και καταϊδρωμένη.

Η έξυπνη, η δυναμική, η καπάτσα, η άξια θαυμασμού…..τόσες ταμπελίτσες…τόσοι «τίτλοι» … τι να τους κάνω ρε φίλη.. να τους φάω; Δεν τρώγονται. Όταν τα βράδια ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και σκέφτομαι πως θα βγάλω την επόμενη μέρα, εβδομάδα, μήνα, πως θα πάρω ένα δώρο στο παιδί μου ή ένα ρούχο, πως να μην πάθω κάτι γιατί υπάρχουν ψυχές που εξαρτώνται από μένα….όταν δεν μπορώ να πάρω ΜΙΑ ανάσα…ΠΩΣ?

Όταν παραμελώ την υγεία μου γιατί η τσέπη μου δε με αφήνει να τη φροντίσω, όταν παραμελώ το σπίτι μου γιατί τρέχω από το πρωί ως το βράδυ για να μπορούμε να έχουμε φαΐ στο τραπέζι και το σώμα μου πια δεν ανταποκρίνεται… ΠΩΣ?

Όταν από υπερηφάνεια λέω «καλά» όποτε με ρωτούν πως είμαι, όταν χαμογελάω και προσπαθώ να κάνω και τους άλλους να γελούν αλλά η δική μου η ψυχή σπαράζει…όταν ακούω και βοηθάω με τα ψυχολογικά ΟΛΩΝ των άλλων αλλά εγώ είμαι κουρέλι…ΠΩΣ?

Όταν κλείνει η πόρτα του δωματίου μου σκέφτομαι πόσες φορές έστησα τη ζωή μου από το μηδέν.. πόσες φορές έπεσα και ξανασηκώθηκα, αλλά δε βλέπω αυτό που βλέπουν οι άλλοι, μια δυνατή γυναίκα. Βλέπω μια εξαθλιωμένη, μπουχτισμένη από τη ζωή γυναίκα. Βλέπω μια γυναίκα που δεν μπορεί άλλο, δε θέλει να μπορεί άλλο, δε θέλει να πέφτει μονίμως και να ξανασηκώνεται, θέλει απλά να κάτσει δίπλα στη θάλασσα και να την κοιτάει. Για ώρες, μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια.

Θέλει μια φορά να ακούσει ένα «εγώ είμαι δίπλα σου» από κάποιον, κάποια και να το εννοεί. Θέλει να σταματήσει να τρέχει, να σταματήσει να παλεύει, να σταματήσει να φοράει τη μάσκα «είμαι καλά» και να μην είναι καλά. Να μην χρειάζεται να είναι κάτι. Απλά…να είναι.

Δε θέλω να πάρω, αλλά κουράστηκα και μόνο να δίνω. Δε θέλω ταμπέλες και τίτλους, θέλω να είμαι καλά. Δε θέλω να περνάω γενέθλια και γιορτές μόνη μου προσποιούμενη ότι το επέλεξα, δε θέλω να λέω ψέματα στους δικούς μου ανθρώπους για να μη τους στεναχωρώ, δε θέλω να προσποιούμαι πως δε θέλω έναν άνθρωπο στη ζωή μου να με κρατάει από το χέρι και να το παίζω δυνατή και υπεράνω…δε θέλω…δε θέλω…απλά δε θέλω…

Κουράστηκα σου λέω ρε φίλη…σταματήστε τη γη να κατέβω…