Αν δε διαβάσατε το προηγούμενο άρθρο της σειράς θα το βρείτε εδώ. Για όλα τα άρθρα της σειράς πηγαίνετε εδώ.

Το κορίτσι για πολλές μέρες ούτε που το κούναγε από το σπίτι. Οι φίλες της έβγαιναν έξω, απολάμβαναν το καλοκαίρι που μόλις είχε ξεκινήσει, αλλά αυτή φοβόταν για τη μάνα της. Και σα να μην έφτανε αυτό, έπεφταν και κάτι τηλεφωνήματα από κάτι συγγενείς και φίλους, που την πίεζαν να μιλήσει στη μητέρα της να δεχτεί τον μπαμπά πίσω, ή που την κατηγορούσαν. Η μικρή αντιδρούσε, τους άρπαζε από τα μούτρα. “Αφήστε και εμένα και αυτήν ήσυχη!” έλεγε. Κάποιοι “φίλοι” μάλιστα έστησαν και ενέδρα στο κορίτσι. Την κάλεσαν σπίτι τους τάχα γιατί στεναχωριόταν και ήθελαν να την κάνουν να ξεχαστεί, και όταν πήγε βρήκε εκεί τον πατέρα της και τη βάλανε όλοι μαζί στη μέση.

Καλά δε βλέπετε; Δε με βλέπετε ότι είμαι 17 και δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι; Αφήστε με στο χάλι μου….. σκεφτόταν το κορίτσι. Η μαμά είχε αρχίσει να βγαίνει με κάποιους φίλους που ήξερε από το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του σχολείου της και φαινόταν καλύτερα. Έψαξε και για δουλειά, αλλά έχοντας μείνει τόσα χρόνια εκτός, εν ήταν εύκολο. Ο ένας της την έπεφτε, ο άλλος δε της φερόταν καλά, ο τρίτος ήταν άδικος… κλπ.

Μια μέρα λέει η μαμά στη μικρή “δεν πας κορίτσι μου στη γιαγιά και στον παππού στο εξοχικό για να μη σκας μες την πόλη; Εγώ καλά είμαι μη στεναχωριέσαι”. Κι έτσι η κοπέλα αποφάσισε να πάει για το καλοκαίρι στους παππούδες, θα διευκόλυνε και τη μαμά με τα οικονομικά αφού με τις δουλειές δε της έβγαινε. Μάζεψε λοιπόν λίγα πράγματα κι έφυγε για το εξοχικό των παππούδων που βρισκόταν σε παραθαλάσσιο μέρος. Από τις πρώτες ημέρες η γιαγιά και ο παππούς άρχισαν τις ανακρίσεις, τις γκρίνιες, την πίεζαν, την μάλωναν που δεν έκανε κάτι να μη χωρίσουν οι γονείς της. Προσπαθούσε να βγαίνει έξω με φίλες που έκανε, αλλά εκείνοι δε την άφηναν.

Αποφάσισε λοιπόν να πάει να μείνει μαζί με τις φίλες της που νοίκιαζαν ένα δωμάτιο. Τέσσερα κορίτσια μαζί, ωραία θα ήταν. Έπρεπε όμως να συμμετέχει και στα έξοδα. Έτσι βρίσκει δουλειά σε μια καφετέρια τα απογεύματα και στην ντισκοτέκ του ίδιου ιδιοκτήτη τα βράδια. Άρχισε να νιώθει λίγο πιο ελεύθερη, άρχισε να περνάει όμορφα, να γελάει. Μετά από λίγες μέρες την πλησίασε και ο ιδιοκτήτης του ραδιοφωνικού σταθμού εκεί και της πρότεινε να κάνει ραδιοφωνική εκπομπή. Έτσι οι ημέρες της ήταν γεμάτες. Δεν της άφηναν περιθώριο να πέσει σε άσχημες σκέψεις.

Της έλειπε μόνο η μαμά της. Της έλειπε και το αγόρι της που ήταν φαντάρος και δεν είχε ιδέα τι είχε συμβεί κατά την απουσία του. Είχε πει στη μαμά της να τον ενημερώσει για το που ήταν, μια και σε λίγες μέρες αυτός απολυόταν και θα την έψαχνε. Βλέπετε, δεν υπήρχαν κινητά τότε. Όταν όμως ο νεαρός πήγε στη μαμά να ρωτήσει, η μαμά του είπε ότι τάχα η μικρή τον είχε ξεχάσει…και στη μικρή είπε ψέματα ότι αυτός είχε άλλη. Έκλαψε η μικρή, στεναχωρέθηκε.. “μα όλα να μου πάνε σκατά;” σκέφτηκε. Γιατί;

Αποφασίζει μια μέρα να πάει να δει τη μαμά της που την είχε πεθυμήσει. Φεύγει με το αφεντικό της στις 4 το πρωί και φτάνει στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη. Πάει να ανοίξει με το κλειδί…δεν μπορεί. Χτυπάει την πόρτα. Ανοίγει η μαμά και πριν προλάβει η μικρή να πει κάτι της κάνει νόημα με το δάχτυλο “Σσσσσσ…… ο τάδε κοιμάται μέσα”.

“Ορίστε; Τι λες; Τι δουλειά έχει αυτός σπίτι μας;”. Η μαμά λέει ψέματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί ότι ο “φίλος” δεν ήταν καλά νωρίτερα και τον άφησε να κοιμηθεί εκεί. “Σε ποιον τα πουλάς ρε μάνα; 17 είμαι όχι 7! Αυτή ήταν η φιλία που τάχα μου έκανες στο σύλλογο; Ρε μάνα είναι και παντρεμένος και το παιδί του είναι γνωστός μου! Τι κάνεις;”

Σοκαρισμένη η μικρή φεύγει τρέχοντας από το σπίτι κι αρχίζει να περπατάει στους δρόμους στις 6 το πρωί κλαίγοντας, μέχρι την ώρα που είχαν συμφωνήσει να έρθει να την πάρει το αφεντικό της για πίσω…5 ώρες μετά. Την βλέπει αυτός χάλια, προσπαθεί να της μιλήσει, να την κάνει να του ανοιχτεί. Μα τι να του πει; Πως;

Οι μέρες περνούν και η επικοινωνία με τη μαμά έχει κοπεί. Ξαφνικά μια μέρα τη φωνάζουν στο τηλέφωνο. “Θα έρθω να σε δω να τα πούμε” λέει η μαμά. Κρυφά το κορίτσι χαίρεται, της είχε λείψει η μάνα της. Δεν βλέπει την ώρα να τη δει. Περνάνε οι μέρες και ξάφνου φτάνει η μαμά…με τον κύριο μαζί. Της φέρεται σα να φταίει η κοπέλα γιατί δε φέρθηκε λέει σωστά. Η μικρή δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται, δεν μπορεί να καταλάβει ποια είναι αυτή στη θέση της μάνας της, μοιάζει σα ξένη. “Ρε μαμά τι λες; Προχθές με πήρε και ο γιος του και με έβριζε…έλεγε πως όλοι με αποκαλούν η κόρη της π….ας! Και φταίω εγώ;” Με τα πολλά με τα λίγα η μαμά της ανακοινώνει “θα φύγω Γερμανία, θα πάω στα αδέρφια μου, δεν μπορω να στεριώσω δουλειά εδώ. Θα έρθεις;”. Σοκ και πάλι για τη μικρή. Τι Γερμανία; Τι της λέει η μάνα της; Που; Πως;

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο….

Αν δε διαβάσατε το προηγούμενο άρθρο της σειράς θα το βρείτε εδώ. Για όλα τα άρθρα της σειράς πηγαίνετε εδώ.

Αφού λοιπόν ο μπαμπάς έχει φύγει από το σπίτι, η μαμά έχει πέσει στα πατώματα αν και ήταν δική της επιλογή, και το κορίτσι βρίσκεται στα χαμένα. Έχουν μείνει ακόμα λίγες μέρες σχολείου, αλλά εκείνη πια δε νοιάζεται. Κάνει κοπάνες, δε διαβάζει, αδιαφορεί πλήρως. Μια μέρα της λέει η μαμά “βγες κορίτσι μου έξω με τη φίλη σου να ξεσκάσεις, μην κλείνεσαι μέσα”. Ξεκινάει λοιπόν η μικρή να πάει για καφέ με την κολλητή της. Γυρνώντας στο σπίτι, βρίσκει τη μαμά της πεσμένη στο πάτωμα, χωρίς αισθήσεις. Τρέχει, τσιρίζει “μαμά! μαμά! ξύπνα μαμά!” και ανασηκώνει το κεφάλι της πεσμένης μητέρας της. Εκείνη με το ζόρι της ψελλίζει πως πήρε χάπια.

“Τι χάπια ρε μαμά; Τι έκανες; Τι κάνω εγώ τώρα; Σήκω ρε μάνα!”

Απελπισμένη η μικρή παίρνει τηλέφωνο σε ασθενοφόρο. Της λεν από το τηλέφωνο να προσπαθήσει να κρατήσει τη μητέρα της όρθια και εν κινήσει. Τρέχει η μικρή και προσπαθεί να σηκώσει τη μαμά της από το πάτωμα. Αναπνέει; Αχ Θεέ μου τι κάνω; Δεν μπορώ να την σηκώσω, είναι βαριά.. τι θα κάνω; “Έλα μανούλα μου σε παρακαλώ σήκω” λέει με κλάματα το κορίτσι, καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια να σηκώσει τη μητέρα της. Τα καταφέρνει… ακουμπώντας σε ένα έπιπλο τη σηκώνει και ενθαρρύνοντάς την και παρακαλώντας την τη βάζει να κάνει ένα βήμα. “Έλα μαμά άλλο ένα, σε παρακαλώ”. Κρύος ιδρώτας την έχει λούσει από πάνω ως κάτω και νιώθει πως τα χέρια της δεν την βαστούν αλλά πρέπει να αντέξει, πρέπει να κρατήσει τη μαμά της όρθια.

Έρχεται το ασθενοφόρο. Προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στη μαμά και της δίνουν κάτι για να κάνει εμετό. Σιγά σιγά με την βοήθεια τους αρχίζει να συνέρχεται. Η μικρή έχει κάτσει σε μια γωνιά και τρέμει. Τα έχει χαμένα. Ο ένας γυρνάει και της λέει “μην την αφήσεις μόνη”. Το κορίτσι νιώθει απελπισία. Τι θα κάνω; Γιατί το έκανε αυτό η μαμά μου;

Το βράδυ κοιμάται δίπλα στη μητέρα της, μην κλείνοντας μάτι όλη νύχτα από τρόμο για το τι μπορεί να συμβεί. Το επόμενο πρωί που η μαμά ξυπνάει της λέει πως όταν έλειπε ήρθε ο πατέρας της στο σπίτι και πως την απείλησε ότι θα της κάνει κακό. Μα γιατί; σκέφτεται το κορίτσι. Τι έγινε; Γιατί το έκανε αυτό ο πατέρας μου; Του τηλεφωνεί να ζητήσει εξηγήσεις. “Δεν είπα έτσι” της λέει εκείνος. “Της είπα απλά πως θα με βρει μπροστά της αν πάθεις κάτι εσύ”. Δεν μπορεί να βγάλει άκρη. Δεν ξέρει τι να πιστέψει. Το μόνο που ξέρει σίγουρα είναι ότι δεν πρόκειται να αφήσει για αρκετό καιρό τη μαμά της μόνη στο σπίτι…

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο…

Την ρωτούσαν φίλοι και συγγενείς όταν ήταν 16-17, “ποιο είναι το όνειρό σου για όταν μεγαλώσεις;” Κι εκείνη χωρίς να σκεφτεί απαντούσε “θέλω να κάνω μια όμορφη οικογένεια”. Όταν όλα τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της ονειρεύονταν καριέρες, χρήματα, δόξα, εκείνη αποζητούσε αυτό που της είχε τόσο λείψει. Μια όμορφη οικογένεια.

Δεν είναι ότι δεν είχε οικογένεια, είχε. Μια μαμά κι ένα μπαμπά που τόσο την αγαπούσαν. Ή μήπως όχι; Βλέπετε, μεγάλωσε σε ένα σπιτικό με δύο πολύ τοξικούς γονείς, που είχαν παντρευτεί για τους λάθος λόγους κι έμεναν μαζί για τους λάθος λόγους. Και το κορίτσι αυτό το έβλεπε, το ένιωθε στο πετσί της, αλλά πίστευε ότι έτσι είναι οι οικογένειες. Μεγαλώνοντας όμως είδε ότι υπάρχουν και οι άλλες οικογένειες. Αυτές που κάνουν πράγματα μαζί, που στηρίζουν ο ένας τον άλλο, που δε μειώνουν, που δεν υποβιβάζουν, που δεν αγνοούν που δεν κακοποιούν συναισθηματικά.

Και κάπου εκεί στην αρχή της εφηβείας αντέδρασε. Όπως ήξερε ένα κορίτσι της ηλικίας της να αντιδράσει. Άρχισε να μην ακούει, να μη συμμαζεύει, να αντιμιλάει, και γενικώς να κάνει όλα τα αντίθετα από αυτά που της έλεγαν η μαμά και ο μπαμπάς. Γιατί μέχρι τότε ήταν το καμάρι τους. Η πανέξυπνη που διάβαζε λογοτεχνία από τα 5 της και είχε υψηλότατο δείκτη νοημοσύνης, η ευγενέστατη που όλοι την παίνευαν, το καλό παιδί που είχε το δωμάτιό του και τα πράγματά του στην πένα χωρίς να της πει κανείς, η κόρη που δεν έβγαινε και καθόταν και βοηθούσε τη μαμά στο σπίτι. Κι όλα αυτά τα ανέτρεψε.

Κανείς όμως από τους δύο γονείς δεν αναρωτήθηκε γιατί. Ο μπαμπάς φευγάτος μονίμως για δουλειά κι όταν ήταν σπίτι έκανε μόνο παρατηρήσεις, η μαμά στο σπίτι μεν αλλά στον κόσμο της και μονίμως μείωνε το κορίτσι αντί να προσπαθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει. Και το κορίτσι προσπαθούσε να ξεφύγει, να αποδράσει.

Λίγες ημέρες πριν το τέλος της Γ’ Λυκείου γίνεται ακόμα μια φασαρία στο σπίτι και ο μπαμπάς μαζεύει τα ρούχα του σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Κλαίει και λέει “η μαμά σου με διώχνει”. Η μαμά ωρύεται και βρίζει τον μπαμπά με τα χειρότερα λόγια και βάζει και την μικρή να την σιγοντάρει. Βλέπετε την είχε νουθετήσει και στρέψει εναντίον του όλα αυτά τα χρόνια μια χαρά. Και βρίζει και η κόρη τον μπαμπά…κι εκείνος φεύγει… και το κορίτσι είναι στα χαμένα…κοιτάει τη μαμά της η οποία λέει “κορίτσι μου εγώ κι εσύ μόνες μας, δε τον έχουμε ανάγκη, εγώ θα στηρίζω εσένα κι εσύ εμένα”. Τι να στηρίξω βρε μάνα 16 χρονών παιδί; Τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Τι κάνουμε;

Το τι έκαναν….θα σας το πω στο επόμενο επεισόδιο….