Όταν κάποιος σου ανοίγεται, όταν με σπασμένη φωνή σου λέει “Δεν αντέχω,” δεν σε κάλεσε να του πεις τη δική σου ιστορία. Δεν θέλει να ακούσει ότι “Άλλοι περνάνε χειρότερα” ή ότι “Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που έχω ζήσει εγώ.” Σου ζητάει να τον ακούσεις. Να τον νιώσεις. Και εσύ; Βιάζεσαι να του πεις ότι ο πόνος του είναι μικρός, ανάξιος.  

Μην το κάνεις. Σταμάτα. Ο πόνος δεν είναι διαγωνισμός. Δεν υπάρχουν μετάλλια για όποιον υποφέρει περισσότερο. Όταν συγκρίνεις, δεν προσφέρεις τίποτα. Κανείς δεν νιώθει καλύτερα με το “Υπάρχουν και χειρότερα.” Ίσα-ίσα, νιώθει ότι είναι μόνος. Ότι το δικό του φορτίο δεν αξίζει να το κουβαλήσει κανείς μαζί του.  

Ξέρεις τι κάνεις όταν λες “Κι εγώ έχω περάσει τα ίδια, και χειρότερα”; Ακυρώνεις. Ακυρώνεις τη στιγμή του. Τη φωνή του. Τον πόνο του. Του λες, έμμεσα, “Σταμάτα να κλαις. Δεν έχεις δικαίωμα.” Και αυτό; Αυτό πονάει περισσότερο από ό,τι ήδη νιώθει.  

Ο φίλος σου δεν χρειάζεται τη δική σου θλιβερή ιστορία. Δεν ζητάει να τον πείσεις ότι η ζωή σου είναι πιο δύσκολη. Ζητάει να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις χωρίς κριτική, χωρίς βιαστικές συγκρίσεις. Να του πεις “Σε νιώθω,” και να το εννοείς.  

Δεν είναι αρένα. Δεν είναι μάχη ποιος υπέφερε περισσότερο. Κανείς δεν κερδίζει όταν οι πληγές γίνονται εργαλείο σύγκρισης. Άκουσέ τον. Άσε τον να μιλήσει. Μην του στερείς το δικαίωμα να νιώσει όπως νιώθει.  

Γιατί η αλήθεια είναι μία: Η αγάπη και η κατανόηση δεν έχουν χώρο για “Εγώ”. Δεν χρειάζεται να είσαι πιο πάνω. Χρειάζεται να είσαι εκεί. Γιατί αυτό που ζητάει δεν είναι συμβουλή, δεν είναι διαγωνισμός. Είναι απλά να νιώσει ότι δεν είναι μόνος. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να δώσεις.

Η ζωή μας είναι μια αλυσίδα από πτώσεις και ανόδους. Πέφτεις, χτυπάς, ματώνεις, πληγώνεσαι, ξανασηκώνεσαι. Και πονάει πολύ η άτιμη η πτώση. Ραγισμένες καρδιές, χτυπημένη αυτοπεποίθηση, πληγωμένα όνειρα. Κι όμως βρίσκεις τη δύναμη, σφίγγεις τις γροθιές σου μέχρι τα νύχια σου να ματώσουν την παλάμη σου και ξανασηκώνεσαι.
Κι είναι κάποιες φορές που αδυνατείς, που δεν μπορείς άλλο, ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις. Θες να μείνεις εκεί κάτω που έπεσες και να μη κουνήσεις ούτε το δαχτυλάκι σου, κουράζεσαι, εξαντλείσαι. Και είναι εντάξει. Μείνε εκεί, ξεκουράσου, πάρε μια ανάσα μέχρι να ξαναβρείς τη δύναμη να κάνεις ένα βήμα, ένα τόσο δα βήμα που θα σου δώσει την ώθηση να σταθείς και πάλι στα πόδια σου.
Τι γίνεται όμως όταν αντί για κάτω, πέφτεις έξω; Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που εμπιστεύθηκες, είτε λέγεται σύντροφος, είτε φίλος, είτε οτιδήποτε άλλο, σε απογοητεύσει; Τι κάνεις όταν διαπιστώσεις πως ήταν λίγος; Πως τα λόγια και οι υποσχέσεις ήταν μόνο αυτό; Από εκεί πως ξανασηκώνεσαι;
Κι όταν αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά και σιγά σιγά χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους, και αναγκάζεσαι να κλειστείς στο κλουβί σου, πως επανέρχεσαι; Επανέρχεσαι άραγε ποτέ πλήρως; Η απάντηση είναι πως όχι. Γιατί κάθε φορά που κάποιος σου λέει «εγώ θα είμαι εδώ για σένα» και στην πρώτη δυσκολία γίνεται λούης, κάθε φορά που θα αθετήσει υποσχέσεις, κάθε φορά που θα σε δει στα πατώματα αλλά δε θα κάνει κάτι για αυτό κι ας μπορεί, θα παίρνει μαζί του κι ένα κομμάτι της πίστης που είχες στο ανθρώπινο είδος. Την πίστη σου στη φιλία, στη συντροφικότητα, στην αγάπη.
Κι όταν θα του λες το πρόβλημά σου και θα έχει πάντα βαρύγδουπες εκφράσεις και τσιτάτα να σου πει, όπως «έλα ρε, εμείς μάθαμε να παλεύουμε» ή «δε μασάμε, ξανασηκωνόμαστε», αλλά από πράξεις μηδέν, τόσο θα απογοητεύεσαι. Και μπορεί να μη πεις τίποτα, μπορεί για άλλη μια φορά να κάνεις τον χαζό, όμως το σφίξιμο στην καρδιά σου είναι εκεί και θα παραμείνει να σου θυμίζει πως καλύτερα να πέφτεις κάτω, γιατί εκεί στηρίζεσαι μόνο σε εσένα να ξανασηκωθείς, παρά να πέφτεις έξω για κάποιον ή κάποια που εμπιστεύθηκες και έβαλες στη ζωή σου.

Στις χειρότερες στιγμές σου, συμβαίνει και κάτι υπέροχο. Μαθαίνεις ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου, ποιοι δεν είναι, ποιοι δεν ήταν ποτέ…

Μαθαίνεις πως στην τελική μόνο εσένα έχεις. Μόνο στα δικά σου πόδια και χέρια μπορείς να στηριχτείς, γιατί αν τολμήσεις και βασιστείς σε άλλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γκρεμοτσακιστείς.

Λόγια που ξεπηδούν από στόματα έτσι απερίσκεπτα, υποσχέσεις για υποστήριξη, για νοιάξιμο, «εγώ θα είμαι πάντα εκεί» κι άλλα τέτοια. Λέξεις που είναι μόνο αυτό…λέξεις.

Κι αν κάνεις το λάθος κι εμπιστευθείς, θα φας τις χειρότερες σφαλιάρες της ζωής σου, από ανθρώπους που θεώρησες δικούς σου, από «φίλους», συντρόφους και συγγενείς.

Και τελικά όταν έρχεται εκείνη η ώρα που τους χρειάζεσαι, έχουν πάρει το περίφημο χάπι «εξαφανιζόλ». Τη μια δε μπορούν, την άλλη δεν ευκαιρούν, την Τρίτη απλά σε αγνοούν. Κι εσύ μένεις εκεί να αναρωτιέσαι πόσο βλάκας ήσουν που για ακόμα μια φορά πίστεψες, που για ακόμα μια φορά εμπιστεύθηκες. Γιατί; Γιατί νομίζεις πως όλοι είναι σαν εσένα. Που θα κόψεις από εσένα για να δώσεις σε αυτόν που έχει ανάγκη. Που δε θα σκεφτείς ούτε δευτερόλεπτο όταν χρειαστεί να τρέξεις για κάποιον που νοιάζεσαι. Που είσαι εκεί για όλους κι ας έχεις παραμελήσει τον εαυτό σου, το σπίτι σου, τα παιδιά σου…

Δεν είναι όμως όλοι έτσι μάτια μου. Έχουμε δυστυχώς γίνει ένα μάτσο από παρτάκηδες. Που τα λόγια στήριξης τα έχουμε κάνει καραμέλα αλλά στα ζόρια γινόμαστε μπουχός.

Για αυτό σου λέω. Λίγες οι εξαιρέσεις. Πολύ λίγες. Και μόνο αυτές θες στη ζωή σου. Αλλά και πάλι, μην πολυβασίζεσαι. «Μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα» λέει ο σοφός λαός μας και αυτή είναι η αλήθεια. Καλύτερα να πηδάς μοναχός σου παρά να σε πηδήξουν οι «φίλοι».

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που είναι δίπλα σου όποτε τους βολεύει και αυτοί που είναι εκεί υπό οποιεφήποτε συνθήκες.

Εκείνοι που όταν τους χρειάζεσαι χτενίζουν το γκαζόν ή πλέκουν κοτσιδάκια τα μαλλιά τους, κι εκείνοι που θα παρατήσουν σπίτι, δουλειά, παιδιά, για να τρέξουν δίπλα σου.

Αυτοί οι δεύτεροι είναι οι άνθρωποί σου. Αυτούς θέλεις στη ζωή σου. Κι ας είναι και λίγοι, ας είναι και ένας. Αρκεί! Είτε λέγεται σύντροφος, είτε φίλος, είτε συγγενής, ο άνθρωπος που πραγματικά σ’αγαπάει είναι δίπλα σου. Θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σε βοηθήσει.

Δε χρειάζεται να σου το δηλώσει με φανφάρες και φράσεις του τύπου “εγώ θα είμαι πάτνα εκεί” ή “εγώ θα είμαι ο βράχος σου”. Θα στο δείξει! Γιατί ακόμα κι όταν πάρεις τηλέφωνο για κάτι ανοήτο όπως το ότι είσαι κάπου και κάθεσαι μόνος πίνοντας καφέ αλλά νιώσει πως είσαι πεσμένος ψυχολογικά, θα σου πει “κλείσε, παίρνω το αμάξι κι έρχομαι να σε πάρω”. Όταν θα ζορίζεσαι επαγγελματικά, οικονομικά, ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, θα σε πάρει στη μέση της νύχτας να σου πει “σε σκέφτομαι, θα βρούμε λύση ρε μαζί, μη μασάς”. Και μπορεί να μη σου έχει τη λύση, αλλά θα παλέψει μαζί σου μέχρι να τη βρεις. Και μπορεί να μη τη βρεις, αλλά θα είναι κοντά σου για όσο το χρειάζεσαι.

Κι εσύ μπορείς να προσπαθείς να τον ξεγελάσεις λέγοντάς του το κλασσικό “καλά είμαι” αλλά αυτός θα καταλαβαίνει πως δεν είσαι. Θα σε παίρνει μια ζεστή αγκαλιά και θα σου λέει πως δεν είσαι μόνος, και θα το νιώθεις πως έτσι είναι.

Και τέτοιος άνθρωπος να είσαι κι εσύ ρε! Από λόγια και χλιαρές σχέσεις και φιλίες χορτάσαμε. Να είσαι ο άνθρωπος του “κλείνω κι έρχομαι” για αυτούς που πραγματικά αγαπάς. Να γίνεσαι ο ώμος για τα δάκρυά τους, η αγκαλιά, το χάδι και το στήριγμα όταν χρειαστεί. Κι αν δε μπορείς να βοηθήσεις αλλιώς, να είσαι και πάλι εκεί. Δεν έχει σημασία αν έχεις τις λύσεις. Σημασία έχει πως είσαι δίπλα τους.

Και να θυμάσαι, πως όταν κάποιος σου δίνει ενώ ο ίδιος δεν έχει….αυτό είναι ΑΓΑΠΗ!!!