Και κάθεσαι εκεί στη συνηθισμένη σου γωνιά, διαβάζοντας το βιβλίο σου. Σκέφτεσαι πόσο ήρεμη είναι η ζωή σου και πόσο χαλαρά κυλάει από τη στιγμή που επέλεξες τη μοναχικότητα.

Σου έχει γίνει δεύτερο δέρμα, την υπερασπίζεσαι με πάθος και δε την αλλάζεις με τίποτα. «Δεν είμαι εγώ για σχέσεις» λες και το εννοείς. Σε πλήγωσαν, σε άδειασαν, λογικό είναι.

Ξέρεις όμως κάτι; Δε θα σε ρωτήσει ο έρωτας ρε φίλε. Ούτε θα σε προειδοποιήσει, ούτε την πόρτα θα σου χτυπήσει. Θα την σπάσει και θα μπει μέσα κι εσύ ούτε που θα το καταλάβεις.

Κι όλα αυτά τα «εγώ ποτέ ξανά» και «εγώ με τίποτα» θα έχουν γίνει καπνός πριν πεις καν «χαίρεται».

Είναι ανεμοστρόβιλος ο έρωτας, τα σαρώνει όλα και δε τον νοιάζει εσύ τι έχεις στο μυαλουδάκι σου. Κι εκεί που θα πίνεις αμέριμνος το καφεδάκι σου και θα έχεις πιάσει μια χαλαρή συζήτηση θα έρθει και θα σε χτυπήσει κατακούτελα και εσύ θα μείνεις να αναρωτιέσαι πως και γιατί.

Είναι εθιστική η μοναχικότητα το ξέρω, είναι ελευθερία, είναι λύτρωση, είναι η απόλυτη μορφή αυτογνωσίας αν την αξιοποιήσεις. Αλλά όταν εκείνο το πρώτο άγγιγμα θα σε κάνει να τιναχτείς επάνω γιατί ξεσυνήθισες, στην αρχή θα σοκαριστείς, μετά όμως θα το αποζητάς. Και πίστεψέ με θα έρθει. Και ξαφνικά δε θα τραντάζεται το σώμα σου σα να σε χτύπησε ρεύμα. Γιατί ο άνθρωπος αυτός θα ξέρει. Θα ξέρει πως πρέπει να πάρει το χρόνο του, θα ξέρει πως θα πρέπει να είναι προσεκτικός, γενικώς…θα ξέρει. Κι όχι γιατί σε μελέτησε, αλλά γιατί θα έχει βρεθεί ή θα βρίσκεται στην ίδια θέση.

Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.

Αλλά δε θα σε ρωτήσει ο έρωτας μάτια μου. Δε τον νοιάζει η γνώμη σου. Ήρθε και θα μείνει οπότε καλά θα κάνεις να το πάρεις απόφαση…και να το ζήσεις.

Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους. Ή που δε θα φεύγαμε ο ένας απ’ την αγκαλιά του άλλου και θα κάναμε σαν ερωτοχτυπημένα 17χρονα, ή που θα τσακωνόμασταν σαν τα κοκόρια, χτυπώντας πόρτες φεύγοντας και εξφενδονίζοντας απειλές.

Πόσες φορές “χωρίσαμε” όλα αυτά τα χρόνια, πόσες φορές είπαμε “τέρμα”….ούτε μπορώ να τις μετρήσω. Μα κάθε φορά γυρνούσε ο ένας στον άλλο, κάθε φορά μας κρατούσε αυτη η μαγική κλωστή που δεν έλεγε να σπάσει με τίποτα. Και κάθε φορά πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο σα να είχαμε να ειδωθούμε χρόνια, σα να μη μπορούσαμε να συγκρατήσουμε το πάθος μας και τον έρωτά μας.

Έτσι κι αυτή τη φορά…..που καθώς πίναμε καφέ στο αγαπημένο μας μέρος σου είπα για πολλοστή φορά πως ξέρω για τις “παρασπονδίες” σου, που σου έδειξα τις αποδείξεις που είχα, και που εσύ χωρίς να τις αρνηθείς απλά με αποκάλεσες τρελλή και έφυγες σα σίφουνας, αφήνοντας εμένα αποσβολωμένη να σε κοιτάζω.

“Δε μπορεί”, είπα από μέσα μου, θα γυρίσει πίσω, να το συζητήσουμε. Εσύ όμως όσο πήγαινες και χανόσουν από το οπτικό μου πεδίο. “Δεν μπορεί”, ξαναείπα, θα γυρίσει να με κοιτάξει. Μα δε γύρισες να μου ρίξεις ούτε μία ματιά, και τα δάκρυα έτσουζαν τα μάτια μου καθώς προχωρούσα προς το σπίτι.

Και οι ώρες περνούσαν κι εγώ περίμενα με τα μάτια καρφωμένα μια στο κινητό μου και μια στην πόρτα. Δεν μπορούσα αλλά ούτε και ήθελα να πιστέψω πως αυτή η φορά θα ήταν διαφορετική από τις άλλες. Και οι μέρες κυλούσαν με ρυθμό αργό, βασανιστικό, κι εσύ πουθενά. Ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα, τίποτα. Σιγή. Ξάπλωνα στο κρεβάτι και ένιωθα πως μου βγαίνει η ψυχή από το στήθος μαζί με τους λυγμούς μου, πως δεν παίρνω ανάσα. Και οι εβδομάδες περνούσαν….

Και η απουσία σου άρχισε να μη πονάει τόσο, άρχισα να τη συνηθίζω και να μπαίνω σε μια καθημερινότητα χωρίς εσένα, άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου, να κάνω παρέες, να βγαίνω έξω. Κι έτσι πέρασαν μήνες..χρόνια…. αλλά να σου πω κάτι; Υπάρχουν ώρες που ακόμα κοιτάω την πόρτα, ακόμα διαβάζω παλιά μας μηνύματα στο κινητό, κι ακόμα περιμένω…..πως θα γυρίσεις.

Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.

Ναι σε ξεπέρασα, αλλά κάτι που αγάπησες τόσο πολύ δεν το ξεχνάς. Κάποιος που κάποτε ήταν όλος σου ο κόσμος δε μπορεί να σβηστεί από τη μνήμη, ούτε κι από την καρδιά. Κι ας σε έχει πονέσει όσο τίποτε άλλο. Οι στιγμές είναι όλες εκεί, στα βάθη της ψυχής, καλές, κακές, όλες μαζί ένα συνονθύλευμα…ένα κουβάρι από συναισθήματα. Αγάπη, χαρά, πόνος, λύπη, πίκρα, προδοσία…όλα ένα. Κι όλα καλά θαμένα, να μη με ακουμπάν, να μη ταράζουν την τωρινή δήθεν ηρεμία μου.

Κι έρχεται κάθε τόσο κάτι μικρό, κάτι ίσως καθημερινό, μια φράση, ένα τραγούδι, ένας τόπος…και σε φέρνουν πάλι στο μυαλό. Και έρχονται πάλι όλα τα αμέτρητα “ΓΙΑΤΙ” στο μυαλό μου και ουρλιάζουν. Και όταν τα ουρλιαχτά καταλαγιάσουν, όταν καταφέρω για ακόμη μια φορά να τα πνίξω όπως πάντα, αναρωτιέμαι….

Που να βρίσκεσαι; Τι κάνεις; Εσύ άραγε με σκέφτεσαι πότε πότε; Ή έγινα άλλη μια μικρή κουκίδα στο παρελθόν σου που δε θυμάσαι πια; Όταν ακούς το τραγούδι μας δε νιώθεις τσίμπημα στην καρδιά σου; Άραγε έχεις καρδιά; Όταν περνάς από μέρη που πηγαίναμε μαζί, όταν στιγμές σου θυμίζουν δικές μας στιγμές, τι νιώθεις; Νιώθεις νοσταλγία, νιώθεις πόνο, ή μήπως…τίποτα; Γιατί να τίποτα είναι αυτό που νιώθεις σημαίνει πως όλα ήταν ένα ψέμα. Μια ιστορία που θα έχεις να λες στα φιλαράκια σου για να γελάτε…για το πόσο τρελά σε αγάπησε κάποια και πόσο έπαιξες μαζί της.

Αλλά να σου πω κάτι; Γελάει καλύτερα όποιος….δεν κατάλαβε το αστείο. Κι εγώ μάλλον δε το είχα καταλάβει, ίσως ούτε και τώρα να το καταλαβαίνω…πως μπορεί κάποιος να παίζει με μια καρδιά. Ξέρεις όμως κάτι ακόμα; Δεν έχασα εγώ. Εσύ έχασες. Γιατί εσύ έχασες κάποιον που σε αγαπούσε όσο τίποτα, ενώ εγώ κέρδισα την αυτοεκτίμησή μου κι ένα καλό μάθημα. Κι όπου και να σαι…δε με νοιάζει πια.

Χρόνος. Αμείλικτος. Αδυσώπητος. Δικάζει, κρίνει, καταδικάζει. Κι έρχεται η στιγμή που γίνεται ο απολογισμός.

Κι εμάς; Πως μας έκρινε εμάς; Ήταν άραγε οι δικές μας στιγμές κομμάτι από το φιλμ της ζωής ή απλά παγωμένα καρέ;

Δε σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων. Τον χρόνο που μας δόθηκε δεν τον εκμεταλλευτήκαμε. Κύλησε ανούσια, αναίτια κι άφησε πίσω του μόνο πόνο και δάκρυ. Έφταιξες; Έφταιξα; Τι σημασία έχει; Χάσαμε.

Μας νίκησε ο εγωισμός μας. Άραγε παλέψαμε; Ή μήπως έτσι απλά τον αφήσαμε να πάρει το παιχνίδι;

Και τελικά; Ποιος νίκησε; Ή μήπως χάσαμε και οι δύο;

Εσύ χαμένος μέσα στην πληγωμένη σου παιδική ηλικία, γεμάτος φόβο μην σε εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά, εγώ χαμένη στο δικό μου κόσμο, με το δικό μου εσωτερικό πληγωμένο παιδί να φωνάζει πως δεν είμαι αρκετή, πως δεν αξίζω. Τα ξέραμε από την αρχή. Και υποσχεθήκαμε πως θα είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο. Πως θα θεραπεύσουμε μαζί τις πληγές μας.

Και τελικά; Τι κάναμε; Γυρίσαμε στα παλιά μας γνώριμα μοτίβα. Εγώ να ψάχνω απεγνωσμένα για επιβεβαίωση κι εσύ να με σπρώχνεις μακριά γιατί φοβόσουν ότι κάποια στιγμή θα φύγω. Κι αντί να επουλώσουμε τα τραύματά μας τα κάναμε μεγαλύτερα. Οι πληγές έγιναν διπλάσιες και το “μαζί” έφτασε να αιμορραγεί από παντού.

Ήταν στιγμές που ήθελα να αγκαλιάσω αυτό το παιδί μέσα σου και να του πω “μη φοβάσαι, δε φεύγω”, δε το έκανα όμως…αντίθετα άφηνα το δικό μου παράπονο να φανεί. Ξέρω ήταν στιγμές που ήθελες να μου πεις πως αξίζω, πως είμαι αρκετή, αντί αυτού όμως με πλήγωνες με τα λόγια σου γιατί φοβόσουν να έρθεις κοντά.

Και τι καταφέραμε τελικά; Αφήσαμε την κλεψύδρα να στερέψει, αφήσαμε το κομμάτι αυτό του φιλμ να γεμίσει με “λάθος λήψεις” και η ταινία της κοινής μας ζωής δε τελείωσε ποτέ. Κάηκαν τα φιλμ, καήκαμε και εμείς. Τέλειωσε και ο χρόνος. Και μας δίκασε. Μας καταδίκασε. Και το πόρισμα ήταν ΘΑΝΑΤΟΣ!