Κάποτε λέγαμε πως η βλακεία είναι ατελείωτη. Το λέγαμε χαλαρά. Σχεδόν τρυφερά. Σαν κάτι που το ξέρεις, το αποδέχεσαι και πας παρακάτω.
Λάθος διάγνωση.
Γιατί η βλακεία, όσο κι αν μας ενοχλεί, είναι προβλέψιμη. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Την αναγνωρίζεις, την αποφεύγεις, συνεχίζεις.
Η ξεφτίλα όμως είναι άλλο πράγμα.
Είναι συνειδητή. Είναι επιλογή. Και τελευταία έχει ξεφύγει εντελώς.
Είναι ο άλλος που δεν ξέρει, δεν θέλει να μάθει και παρ’ όλα αυτά μιλάει. Δυνατά. Με σιγουριά. Με ύφος ειδικού.
Είναι αυτός που πετάει τη χυδαιότητα και μετά σου λέει «εγώ απλώς λέω την άποψή μου».
Όχι. Δεν λες άποψη. Λες ανοησίες χωρίς φρένο και χωρίς ντροπή.
Ζούμε σε μια εποχή που η αγένεια βαφτίζεται ευθύτητα.
Η προσβολή βαφτίζεται ειλικρίνεια.
Η καφρίλα βαφτίζεται αυθεντικότητα.
Και όποιος κρατάει επίπεδο θεωρείται αφελής ή δήθεν.
Η ξεφτίλα έγινε καθημερινότητα.
Έγινε θέαμα.
Έγινε τρόπος να ακουστείς, να ξεχωρίσεις, να κάνεις φασαρία.
Όσο πιο χαμηλά πέφτεις, τόσο πιο πολύ σε προσέχουν. Και αυτό λέει πολλά. Όχι για τον θόρυβο. Για το κοινό.
Κάποτε ντρεπόμασταν.
Τώρα ενοχλούμαστε αν μας το θυμίσουν.
Και να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν μιλάμε για λάθος. Όλοι κάνουμε λάθη.
Μιλάμε για επιμονή.
Για το «έτσι είμαι και γουστάρω».
Για το «δεν με νοιάζει».
Για το «όλοι το κάνουν».
Όχι. Δεν το κάνουν όλοι.
Απλώς οι άλλοι έχουν ακόμα αξιοπρέπεια και δεν φωνάζουν.
Η ξεφτίλα σήμερα δεν είναι ατύχημα. Είναι στάση ζωής.
Και όσο τη συνηθίζουμε, τόσο απλώνεται.
Γιατί βρίσκει χώρο. Και ανοχή. Και σιωπή.
Οπότε όχι. Δεν είναι μόνο η βλακεία ατελείωτη.
Είναι και η ξεφτίλα.
Και το χειρότερο δεν είναι ότι υπάρχει.
Είναι ότι κάποιοι την υπερασπίζονται κιόλας.
Κι αν κάτι εδώ μέσα σε ενόχλησε, μια μικρή σκέψη πριν κλείσεις.
Ίσως δεν φταίει το κείμενο.
Ίσως απλώς… σε αφορά.

Και κάποια στιγμή, το καταλαβαίνεις.

Καταλαβαίνεις ότι όσο κι αν προσπαθείς να είσαι η “σωστή”, η “καλή”, η “δίκαιη”, πάντα κάποιος θα βρει κάτι να σου προσάψει.

Όσο κι αν παλέψεις να χωρέσεις στα καλούπια τους, πάντα κάτι θα περισσεύει ή θα λείπει.

Και κουράζεσαι.

Κουράζεσαι να μετριέσαι με μονάδες άλλων.

Να προσπαθείς να μη θυμώνεις, να μη σπάς, να μη λυγίζεις.

Να τα προλαβαίνεις όλα. Να μη σου ξεφεύγει τίποτα. Να μη χαλάς καρδιές.

Να είσαι δυνατή, αλλά όχι απόμακρη.

Ευαίσθητη, αλλά όχι αδύναμη.

Καλή, αλλά όχι χαζή.

Τέλεια δεν είμαι.

Έχω πει λόγια που δεν έπρεπε. Έχω σωπάσει όταν έπρεπε να φωνάξω. Έχω πληγώσει και έχω πληγωθεί.

Έχω αφήσει πίσω μου πράγματα που πονούσαν, ανθρώπους που αγάπησα, καταστάσεις που με τσάκισαν.

Αλλά ξέρεις τι άλλο έχω κάνει;

Έχω σηκωθεί κάθε φορά. Έχω ξαναπροσπαθήσει. Έχω αγαπήσει ξανά. Έχω ζητήσει συγγνώμη. Έχω διορθώσει ό,τι μπορούσα. Και έχω αποδεχτεί ό,τι δεν μπορούσα.

Γιατί τέλειος δεν είσαι ούτε εσύ.

Κι αν τολμήσεις να μου πεις ότι δεν κάνεις λάθη, σε λυπάμαι. Όχι γιατί είσαι άτρωτος, αλλά γιατί φοβάσαι να είσαι άνθρωπος.

Να παραδεχτείς ότι δεν τα ξέρεις όλα, ότι δεν έχεις πάντα δίκιο, ότι κι εσύ πονάς, απογοητεύεις, αποτυγχάνεις.

Κι όσο για εσάς που δεν μπορείτε να δεχτείτε πως πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο έξυπνος, πιο ικανός, πιο διαβασμένος ή απλώς πιο έμπειρος… που αντί να μάθετε, βιάζεστε να μειώσετε, να ειρωνευτείτε, να σβήσετε το φως του άλλου για να μη φαίνεται η δική σας σκιά…

Ε, να σας πω κάτι;

Το ότι δεν είστε οι καλύτεροι, δεν σας κάνει λιγότερους.

Αλλά το ότι δε μπορείτε να το παραδεχτείτε, σας κάνει μικρούς.

Κανείς μας δεν γεννήθηκε για να είναι τέλειος.

Γεννηθήκαμε για να ζούμε, να μαθαίνουμε, να σπάμε και να ξαναχτιζόμαστε.

Κι αυτό, όσο κι αν δεν το γράφουν τα βιογραφικά, είναι το πιο τίμιο προσόν που έχουμε.

Κι αν σε χαλάει που δεν είμαι τέλεια, ξανασκέψου μήπως απλώς σε ενοχλεί που εγώ δεν παριστάνω κάτι που εσύ ακόμα προσπαθείς να φτιάξεις για τα μάτια του κόσμου.

Γιατί εγώ δεν ψάχνω να γίνω η καλύτερη.

Ψάχνω να είμαι αληθινή.

Κι αυτό, θέλει πιο πολλά κότσια από ό,τι αντέχεις να παραδεχτείς.

Ξέρεις να λες αλήθειες. Στους άλλους. Να τους τα χώνεις όταν χρειάζεται, να μη χαρίζεσαι, να ξεμπροστιάζεις ψέματα και υποκρισίες. Μπράβο σου. Κι όταν μένεις μόνος σου; Όταν πέφτει η νύχτα κι είναι μόνο οι σκέψεις σου εκεί, τι κάνεις;

Σε εκείνες τις στιγμές, τολμάς να πεις αλήθειες στον εαυτό σου; Ή τις μασάς, τις στρογγυλεύεις, τις κάνεις πιο εύπεπτες για να μη σε πονέσουν;

Η αλήθεια είναι πως όλοι το κάνουμε. Λίγο, πολύ, εξαρτάται από το πόσο αντέχουμε. Κρύβουμε πίσω από δικαιολογίες τις λάθος επιλογές μας. Ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους για τις πληγές που κουβαλάμε. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά στις αδυναμίες μας, γιατί το να τις παραδεχτούμε σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να αλλάξουμε. Και η αλλαγή δεν είναι εύκολη.

Αλλά αν δεν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, τότε με ποιον; Αν δε σταθείς απέναντι στον καθρέφτη και πεις “Ναι, έκανα λάθος”, “Ναι, φοβάμαι”, “Ναι, πληγώθηκα”, πώς θα πας παρακάτω;

Η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη. Συχνά πονάει, κόβει σαν μαχαίρι. Όμως, στο τέλος της ημέρας, είναι το μόνο που μπορεί να σε ελευθερώσει. Τόλμα να την πεις. Στον εαυτό σου πρώτα. Και μετά, βλέπεις…

Ξέρεις αυτούς τους ανθρώπους. Είναι εκείνοι που, ό,τι κι αν συμβεί, θα βρεθεί ένας τρόπος να τους ρίξουν το φταίξιμο. Χάλασε το ίντερνετ; Αυτοί κάτι έκαναν λάθος. Έβρεξε καταρρακτωδώς και πλημμύρισε ο δρόμος; Κάπως θα ευθύνονται. Δεν βγήκε καλά το φαγητό; Μα φυσικά, πάλι αυτοί φταίνε.

Είναι εκείνοι που, από μικροί, έμαθαν να απολογούνται χωρίς να ξέρουν γιατί. “Ζητώ συγγνώμη” έγινε η αυτόματη απάντησή τους σε καταστάσεις που δεν είχαν καμία σχέση. Γιατί; Επειδή έτσι βολεύει τους άλλους. Γιατί είναι πιο εύκολο να φορτώσεις την ευθύνη σε κάποιον πρόθυμο να την κουβαλήσει παρά να αναλάβεις τις δικές σου μαλακίες.

Αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι πρέπει να είναι πάντα σε επιφυλακή. Να προβλέπουν, να προλαμβάνουν, να διορθώνουν. Γιατί, αν κάτι πάει στραβά, θα είναι πάνω τους. Έχουν γίνει ειδικοί στο να απορροφούν τα λάθη των άλλων, να γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της οικογένειας, της δουλειάς, της παρέας.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο ειρωνικό; Ότι, στο τέλος, δεν είναι καν αυτοί που φταίνε. Αλλά, ποιος νοιάζεται για την αλήθεια όταν υπάρχει ένας εύκολος στόχος;

Το αστείο (τραγικό, βασικά) είναι πως αυτοί οι άνθρωποι κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι δεν θα κερδίσουν ποτέ. Ό,τι κι αν κάνουν, όσο σωστά κι αν φερθούν, πάντα θα υπάρχει μια σκιά που τους δείχνει με το δάχτυλο. Κι εκεί έρχεται η μεγάλη απόφαση: να συνεχίσουν να κουβαλούν ξένα βάρη ή να τα πετάξουν κάτω και να πουν “όχι άλλο”.

Γιατί, ξέρεις κάτι; Δεν γεννήθηκαν για να φταίνε. Απλώς οι άλλοι έμαθαν να τους το κολλάνε σαν ταμπέλα. Και ήρθε η ώρα να την ξεκολλήσουν.