Μάνα δεν είναι ρόλος. Είναι βάρος.

Είναι μια ταυτότητα που δεν βγάζεις ποτέ από πάνω σου, ούτε όταν κοιμάσαι, ούτε όταν πονάς, ούτε όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Και η μόνη μάνα… αυτή είναι άλλο επίπεδο.
Δεν έχει “βάρδιες” και “μοιρασιές”. Δεν υπάρχει εναλλάξ.
Υπάρχει μόνο εκείνη.
Ακόμα κι όταν δεν αντέχει.

Η μόνη μάνα δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει.
Δεν έχει πού να ακουμπήσει, δεν υπάρχει “πάρε λίγο το παιδί να ξεκουραστώ”.
Είναι όλα πάνω της. Όλα.
Τα οικονομικά, τα συναισθηματικά, οι κρίσεις, οι επιτυχίες, τα ξενύχτια, το άγχος, οι ενοχές, η ελπίδα.

Μάνα είναι εκείνη που σε κρατάει ακόμα κι όταν καταρρέει.
Και η μόνη μάνα πρέπει να είναι βράχος, ακόμα κι όταν μέσα της γίνεται θρύψαλα.

Δεν είναι σούπερ ήρωας.
Δεν είναι εξοικειωμένη με το “δυνατή γυναίκα”.
Αναγκάστηκε.
Δεν διάλεξε να τα κάνει όλα μόνη της. Της έτυχε. Της έμεινε. Κι όμως, στάθηκε.

Έμαθε να δουλεύει για δύο. Να σκέφτεται για τρεις. Να μην της περισσεύει χρόνος ούτε για να ανασάνει.
Έμαθε να μην ζητάει.
Να μην παραπονιέται.
Να μην περιμένει τίποτα.
Εκτός από μια κούπα καφέ. Εκεί το λέει το «θέλω» — για να μη ξεχάσει πώς είναι να ζητάς κάτι.

Μάνα είναι εκείνη που γίνεται “κακιά” για να σε προστατεύσει.
Και τρυφερή για να σε μαλακώσει.
Είναι αυτή που θα σου πει “όχι” και θα κλαίει μετά μόνη της γιατί δεν ήθελε να σου το πει.

Η μόνη μάνα δεν έχει πλάνο Β.
Έχει μόνο μια επιλογή: να σταθεί. Να αντέξει. Να συνεχίσει.

Και όταν όλοι κοιμούνται, αυτή μένει λίγο ακόμα ξύπνια. Όχι γιατί έχει ενέργεια.
Αλλά γιατί έχει ακόμα ανησυχίες να μαζέψει, λογαριασμούς να σκεφτεί, τύψεις να χωνέψει.

Μάνα είναι αυτή που όλος ο κόσμος ακουμπάει πάνω της, αλλά κανείς δεν τη ρωτάει:
“Εσύ είσαι καλά;”

Δεν ζητάει πολλά.
Ένα «μπράβο». Ένα «σε βλέπω».
Μια αγκαλιά που να μη ζητά πίσω.
Αλλά ξέρει ότι συχνά δεν θα το πάρει.
Γιατί όλοι νομίζουν πως το ‘χει. Ότι “το ‘χει μάθει έτσι”.

Όμως κάθε φορά που την κοιτάζουν στα μάτια τα παιδιά της…
Κάθε φορά που της λένε ένα «σ’ αγαπάω» από το πουθενά…
κάθε φορά που κάποιος την βλέπει όχι σαν “μάνα” αλλά σαν άνθρωπο,
τότε, για μια στιγμή, όλα αξίζουν.

Γιατί μάνα δεν γεννιέσαι μόνο.
Μάνα γίνεσαι όταν αντέχεις εκεί που όλοι θα λύγιζαν.

Και κάθεσαι εκεί στη συνηθισμένη σου γωνιά, διαβάζοντας το βιβλίο σου. Σκέφτεσαι πόσο ήρεμη είναι η ζωή σου και πόσο χαλαρά κυλάει από τη στιγμή που επέλεξες τη μοναχικότητα.

Σου έχει γίνει δεύτερο δέρμα, την υπερασπίζεσαι με πάθος και δε την αλλάζεις με τίποτα. «Δεν είμαι εγώ για σχέσεις» λες και το εννοείς. Σε πλήγωσαν, σε άδειασαν, λογικό είναι.

Ξέρεις όμως κάτι; Δε θα σε ρωτήσει ο έρωτας ρε φίλε. Ούτε θα σε προειδοποιήσει, ούτε την πόρτα θα σου χτυπήσει. Θα την σπάσει και θα μπει μέσα κι εσύ ούτε που θα το καταλάβεις.

Κι όλα αυτά τα «εγώ ποτέ ξανά» και «εγώ με τίποτα» θα έχουν γίνει καπνός πριν πεις καν «χαίρεται».

Είναι ανεμοστρόβιλος ο έρωτας, τα σαρώνει όλα και δε τον νοιάζει εσύ τι έχεις στο μυαλουδάκι σου. Κι εκεί που θα πίνεις αμέριμνος το καφεδάκι σου και θα έχεις πιάσει μια χαλαρή συζήτηση θα έρθει και θα σε χτυπήσει κατακούτελα και εσύ θα μείνεις να αναρωτιέσαι πως και γιατί.

Είναι εθιστική η μοναχικότητα το ξέρω, είναι ελευθερία, είναι λύτρωση, είναι η απόλυτη μορφή αυτογνωσίας αν την αξιοποιήσεις. Αλλά όταν εκείνο το πρώτο άγγιγμα θα σε κάνει να τιναχτείς επάνω γιατί ξεσυνήθισες, στην αρχή θα σοκαριστείς, μετά όμως θα το αποζητάς. Και πίστεψέ με θα έρθει. Και ξαφνικά δε θα τραντάζεται το σώμα σου σα να σε χτύπησε ρεύμα. Γιατί ο άνθρωπος αυτός θα ξέρει. Θα ξέρει πως πρέπει να πάρει το χρόνο του, θα ξέρει πως θα πρέπει να είναι προσεκτικός, γενικώς…θα ξέρει. Κι όχι γιατί σε μελέτησε, αλλά γιατί θα έχει βρεθεί ή θα βρίσκεται στην ίδια θέση.

Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.

Αλλά δε θα σε ρωτήσει ο έρωτας μάτια μου. Δε τον νοιάζει η γνώμη σου. Ήρθε και θα μείνει οπότε καλά θα κάνεις να το πάρεις απόφαση…και να το ζήσεις.

Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.

Και πως κατακτάς ρε φίλε ένα τέτοιο πλάσμα; Πως την κάνεις δική σου; Πως τη μαθαίνεις; Όχι πάντως γδύνοντας το σώμα της. Πρέπει να σκάψεις πιο βαθιά. Πρέπει να είσαι έτοιμος να γδύσεις την ψυχή της και να βυθιστείς στα άδυτά της.

Να μάθεις τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάθε σημάδι, κάθε ουλή σε αυτό το σώμα που κατάφερες και ξεγύμνωσες. Τι την πόνεσε, τι την πλήγωσε, τι την άγγιξε. Βάλε τον εαυτό σου στη θέση της, για να μάθεις πως έχει κινηθεί στη ζωή, τι διαμόρφωσε την προσωπικότητά της.

Άγγιξε την καρδιά της, το μυαλό της, και όχι μόνο το σώμα της. Νιώσε την υγρασία από τα μάτια της και μάθε τους λόγους για τον πόνο και τη λύπη μέσα τους. Δες το σπινθήρισμα στο βλέμμα της και ανακάλυψε αυτά που την κάνουν να γελάει σα μικρό παιδί. Χάιδεψε τα μαλλιά της πίσω από τα αυτιά της και άκου προσεκτικά τα ψέματα που την έχουν κάνει να χάσει την εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους, άκου την αλήθεια της.

Άκου για τα εμπόδια στο δρόμο της, όλα αυτά που είχε να αντιμετωπίσει σε ένα κόσμο που την απογοήτευσε, που την έκανε να νιώσει εγκαταλελειμμένη σε ένα βαθύ, σκοτεινό καταφύγιο. Δείξε της ότι είναι όμορφη έτσι “σπασμένη”, κάνε την να αισθανθεί πέρα από τον πόνο. Διέγειρέ της το μυαλό, το σώμα και την ψυχή της. Βοήθα την να ενώσει τα σπασμένα κομμάτια της καρδιάς της και να γίνει ολόκληρη ξανά.

Δώστης ένα φιλί και οδήγησέ την μέσα από το μακρύ δρόμο του σκοταδιού, στο φως της αγάπης. Άφησε το σημάδι σου σε αυτήν – κράτα σφιχτά τη στενότητα στην καρδιά της και αγκάλιασέ την. Γέμισε την με ακόμα περισσότερη ζωή από αυτή που έχει βρει. Αύξησε τις αισθήσεις που δεν γνώριζε για καιρό – ώθησε τη να γίνει καλύτερη από αυτό που έχει γίνει.

Κάνε την να χαμογελάσει, να γελάσει, αληθινά, όχι προσποιητά όπως έκανε ως τώρα. Μέσα από το γέλιο να ξεχάσει όλο τον πόνο από ό,τι αισθάνθηκε, είδε, άκουσε, γεύτηκε, ακόμα και την απόλυτη ανυπαρξία από το μαγνητικό πεδίο που την είχε βαρύνει. Εκτίμησε τους ήχους που κάνει – τον τρόπο που γελάει. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα σου για να λες γλυκά τίποτα όπως η αξία του χρόνου, της αγάπης και της συντροφικότητας

Παρατήρησε πως μιλάει και νιώσε τη δύναμή της μέσα από όλα αυτά που πέρασε. Άφησε την άναυδη με τον τρόπο που φροντίζεις για εκείνη. Υπενθύμισέ της ότι είναι επιθυμητή – πώς οι ατέλειες της είναι μέρος της και η σπασμένη της κατάσταση την καθιστά ολόκληρη και δυνατή, συνθέτοντας τον εαυτό της κομμάτι-κομμάτι.

Μεταχειρίσου το σώμα της σαν να είναι ένας ναός που την υποστηρίζει – την κρατάει τόσο κομψά – σαν να είναι μια θεά. Δε χρειάζεται έναν άλλον άντρα για να την επισκευάσει. Χρειάζεται ένα σύντροφο για να χτίσει μαζί της – να τη βοηθήσει να ξανασυνδεθεί σαν ένα παζλ.

Κομμάτι με κομμάτι, λίγο λίγο, θα σε δεχτεί ολοκληρωτικά.

Μόλις έχεις ξενυχτήσει την κρυφή καρδιά της, μόλις νιώσει άνετα στο πετσί της, μόλις η γύμνια της ψυχής της θα σε αγγίξει ολοκληρωτικά, τότε θα ξέρεις πως την έχεις κατακτήσει. Και θες δε θες….σε έχει κατακτήσει και εκείνη

Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου.

Μην κάνεις τον εαυτό σου πολύ διαθέσιμο για τους άλλους, φίλη μου. Μη δίνεις στους άλλους περισσότερο από όσο αξίζουν. Οποιαδήποτε σχέση κάνει ζημιά στον αυτοσεβασμό σου, δεν είναι για σένα.

Το να είσαι διαθέσιμη κάθε φορά που χρειάζονται τη βοήθειά σου, φυσικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλά εσωτερικά. Αλλά, πρόσεχε να μην υπερβείς τα όριά σου. Μην ξεχνάς τον εαυτό σου για χάρη των άλλων.

Γιατί αυτό έκανες. Ξέχασες εσένα. Υπέροχο πράγμα να δίνεις, αλλά όταν φτάσεις να δίνεις κι από αυτά που δεν έχεις τι γίνεται; Είσαι σαν αυτοκίνητο που τρέχει χωρίς καύσιμα. Γίνεται; Δε γίνεται.

Κι έρχεται η ώρα που δεν έχεις και δεν μπορείς άλλο να δώσεις. Και σιγά σιγά σταματάς να είσαι διαθέσιμη για όλους και όλα και όλες τις ώρες. Και τότε ξέρεις τι καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις πως η πλειοψηφία αυτών στους οποίους εσύ έδινες απλόχερα γίνονται Λούης. Γιατί σταμάτησε να τρέχει η πηγή. Γιατί άδειασαν τα αποθέματα και δεν έχουν πια να πάρουν. Γιατί τους έμαθες μόνο να παίρνουν, γιατί έτσι είσαι, δίνεις χωρίς να περιμένεις κάτι.

Και να σου πω και κάτι άλλο; Όταν κάποιος συνηθίσει να είσαι πάντα διαθέσιμη σε θεωρεί δεδομένη. Είναι στη φύση μας να θέλουμε περισσότερο αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε. Κι εσύ, τους τα δίνεις όλα στο πιάτο, από την αρχή, κάθε μέρα, κάθε ώρα. Μην κάνεις τον εαυτό σου δεδομένο, για κανέναν!

Για “εξαφανίσου” για ένα δύο μέρες να δούμε τι θα γίνει, ποιος θα σε ψάξει, ποιος θα νοιαστεί. Για σταμάτα να είσαι πάντα προβλέψιμη, μάθε να λες και μερικά “ΟΧΙ” και παρατήρησε αντιδράσεις. Αν ξαφνικά “είσαι απασχολημένη” όταν θέλουν κάτι από εσένα, πως θα φερθούν; Αν αρχίσεις να ασχολείσαι με εσένα λιγάκι παραπάνω, θα τους αρέσει;

Και ξέρεις τι γίνεται τελικά όταν πάψεις να είσαι διαθέσιμη πάντα και για όλους; Τότε βλέπεις ποιοι πραγματικά είναι εκεί για σένα και ποιοι μόνο για αυτά που τους δίνεις. Και να σου πω και το άλλο; Παύοντας να είσαι διαθέσιμη για όλους τους άλλους, αρχίζει να είσαι περισσότερο διαθέσιμη για το σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής σου…ΕΣΕΝΑ!