Η Θεσσαλονικιά δεν είναι γυναίκα. Είναι φαινόμενο.
Δεν μπαίνει σε κουτάκια. Δεν χωράει σε στερεότυπα. Δεν εξηγείται με υποσημειώσεις. Την πιάνεις ή δεν την πιάνεις. Τόσο απλά.

Μιλάει δυνατά. Γελάει πιο δυνατά.
Και όταν σωπάσει, κάτι σοβαρό παίζει. Γιατί η σιωπή της δεν είναι νάζι. Είναι προειδοποίηση.

Έχει άποψη. Για όλα.
Και δεν θα σου τη σερβίρει με φίλτρα και γλυκαντικά. Θα στην πει όπως είναι. Με χιούμορ. Με ειρωνεία. Με εκείνο το βλέμμα που σε κάνει να λες «εντάξει, έχω άδικο». Ακόμα κι αν δεν έχεις.

Η Θεσσαλονικιά αγαπάει με υπερβολή.
Όχι επειδή δεν ξέρει αλλιώς, αλλά επειδή έτσι γουστάρει. Θα σε κάνει οικογένεια πριν προλάβεις να καταλάβεις τι έγινε. Και αν την απογοητεύσεις, δεν θα σου κάνει σκηνή. Θα σε βγάλει από το κάδρο. Αθόρυβα. Τελεσίδικα.

Έχει χιούμορ που τσιμπάει.
Δεν είναι το γλυκό, το εύκολο. Είναι αυτό που σε κάνει να γελάς και μετά να σκέφτεσαι «μήπως με έθιξε λίγο;». Ναι. Σε έθιξε. Για καλό σου.

Δεν παριστάνει την cool.
Είναι. Και δεν ζητάει έγκριση. Δεν θα αλλάξει για να ταιριάξει. Αν δεν κολλάς, απλά δεν κολλάς. Ξεκόλλα λίγο ρε φίλε.

Η Θεσσαλονικιά κουβαλάει μια πόλη μέσα της.
Θάλασσα, υγρασία, βόλτες χωρίς λόγο, κουβέντες που κρατάνε ώρες. Κουβαλάει μνήμες, πείσμα, τρυφερότητα που δεν διαφημίζεται. Δεν σου υπόσχεται ότι θα είναι εύκολη. Σου υπόσχεται ότι θα είναι αληθινή.

Και αυτό, σήμερα, είναι πολυτέλεια.

Οπότε όχι.
Η Θεσσαλονικιά δεν είναι “τύπος γυναίκας”.
Είναι κατηγορία μόνη της.
Κι αν δεν σου αρέσει, ξυδάκι.
Και πριν κλείσουμε, μια μικρή αποκάλυψη.
Ναι, είμαι κι εγώ Σαλονικιά.
Γι’ αυτό τα λέω έτσι. Με αυτοπεποίθηση, με θράσος και χωρίς οδηγίες χρήσης.
Δεν είναι έπαρση. Είναι εμπειρία πεδίου.

Αν σου φάνηκα λίγο έντονη, μην ανησυχείς.
Έτσι είμαστε.
Θεσσαλονίκη γράφει το πιστοποιητικό. 😉

Κάποτε λέγαμε πως η βλακεία είναι ατελείωτη. Το λέγαμε χαλαρά. Σχεδόν τρυφερά. Σαν κάτι που το ξέρεις, το αποδέχεσαι και πας παρακάτω.
Λάθος διάγνωση.
Γιατί η βλακεία, όσο κι αν μας ενοχλεί, είναι προβλέψιμη. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Την αναγνωρίζεις, την αποφεύγεις, συνεχίζεις.
Η ξεφτίλα όμως είναι άλλο πράγμα.
Είναι συνειδητή. Είναι επιλογή. Και τελευταία έχει ξεφύγει εντελώς.
Είναι ο άλλος που δεν ξέρει, δεν θέλει να μάθει και παρ’ όλα αυτά μιλάει. Δυνατά. Με σιγουριά. Με ύφος ειδικού.
Είναι αυτός που πετάει τη χυδαιότητα και μετά σου λέει «εγώ απλώς λέω την άποψή μου».
Όχι. Δεν λες άποψη. Λες ανοησίες χωρίς φρένο και χωρίς ντροπή.
Ζούμε σε μια εποχή που η αγένεια βαφτίζεται ευθύτητα.
Η προσβολή βαφτίζεται ειλικρίνεια.
Η καφρίλα βαφτίζεται αυθεντικότητα.
Και όποιος κρατάει επίπεδο θεωρείται αφελής ή δήθεν.
Η ξεφτίλα έγινε καθημερινότητα.
Έγινε θέαμα.
Έγινε τρόπος να ακουστείς, να ξεχωρίσεις, να κάνεις φασαρία.
Όσο πιο χαμηλά πέφτεις, τόσο πιο πολύ σε προσέχουν. Και αυτό λέει πολλά. Όχι για τον θόρυβο. Για το κοινό.
Κάποτε ντρεπόμασταν.
Τώρα ενοχλούμαστε αν μας το θυμίσουν.
Και να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν μιλάμε για λάθος. Όλοι κάνουμε λάθη.
Μιλάμε για επιμονή.
Για το «έτσι είμαι και γουστάρω».
Για το «δεν με νοιάζει».
Για το «όλοι το κάνουν».
Όχι. Δεν το κάνουν όλοι.
Απλώς οι άλλοι έχουν ακόμα αξιοπρέπεια και δεν φωνάζουν.
Η ξεφτίλα σήμερα δεν είναι ατύχημα. Είναι στάση ζωής.
Και όσο τη συνηθίζουμε, τόσο απλώνεται.
Γιατί βρίσκει χώρο. Και ανοχή. Και σιωπή.
Οπότε όχι. Δεν είναι μόνο η βλακεία ατελείωτη.
Είναι και η ξεφτίλα.
Και το χειρότερο δεν είναι ότι υπάρχει.
Είναι ότι κάποιοι την υπερασπίζονται κιόλας.
Κι αν κάτι εδώ μέσα σε ενόχλησε, μια μικρή σκέψη πριν κλείσεις.
Ίσως δεν φταίει το κείμενο.
Ίσως απλώς… σε αφορά.

Μπορώ να μιλήσω σε όποιον θέλω, όποτε θέλω.
Μπορώ να φέρω κόσμο κοντά με δυο κουβέντες, να μετατρέψω την αμηχανία σε γέλιο και την άβολη σιωπή σε ενδιαφέρον.
Αν με δεις σε μια παρέα, θα σκεφτείς ότι δεν υπάρχει πιο κοινωνικός άνθρωπος στο τραπέζι.
Κι όμως… μέσα μου μετράω αντίστροφα για τη στιγμή που θα ανοίξει η πόρτα του σπιτιού μου και θα είμαι μόνη.

Είμαι κοινωνική. Πάρα πολύ. Αλλά μέχρι εκεί.
Δεν με γεμίζουν οι πολλές ώρες με κόσμο. Δεν με τρέφει η βαβούρα.
Μπορώ να διασκεδάσω, να γελάσω, να χορέψω, να τα δώσω όλα.
Και μετά; Θέλω να φύγω. Όχι επειδή δεν περνάω καλά.
Αλλά επειδή χορταίνω γρήγορα.
Γιατί εγώ δεν αντλώ δύναμη από την ένταση, αλλά από την ησυχία.

Δεν με εκφράζουν οι μαραθώνιοι κοινωνικότητας.
Δεν νιώθω τύψεις όταν σηκώνομαι απότομα και λέω “πάω”.
Δεν απολογούμαι όταν δεν θέλω να βγω.
Δεν έχω πια ανάγκη να εξηγώ γιατί ενώ ήμουν γελαστή και χαρούμενη, μετά από μία ώρα κάτι μέσα μου έσβησε.
Η ενέργειά μου είναι σαν κινητό με παλιά μπαταρία. Δουλεύει τέλεια για λίγο.
Αλλά μετά, θέλει φόρτιση.
Και η φόρτισή μου δεν είναι σε άλλες φωνές. Είναι στη σιωπή μου.

Δεν είμαι απόμακρη. Είμαι επιλεκτική.
Δεν είμαι αντικοινωνική. Είμαι χαρισματική με όριο.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να είμαι παντού.
Είναι ότι δεν θέλω να είμαι παντού.
Δεν το παίζω δύσκολη.
Απλώς δεν μπορώ να είμαι ανοιχτή 24/7, γιατί τότε θα ξεχάσω πώς να είμαι ειλικρινής.
Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη. Το προτιμώ. Όχι πάντα. Αλλά συχνά.

Έμαθα να αναγνωρίζω πότε έδωσα πολλά.
Πότε η ενέργειά μου μοιράστηκε σε πολλές κατευθύνσεις και χρειάζεται να γυρίσει πίσω.
Να κλειστώ στο καβούκι μου, όχι για να κρυφτώ, αλλά για να μαζευτώ.
Να αδειάσω το κεφάλι μου από ήχους και κουβέντες και να το ξαναγεμίσω με εμένα.
Με σκέψεις. Με τίποτα.

Δεν με νοιάζει αν δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Δεν γράφω για όλους.
Γράφω για εκείνους που γελούν δυνατά και εξαφανίζονται χωρίς εξηγήσεις.
Που αγαπούν τον κόσμο, αλλά αγαπούν πιο πολύ την πόρτα τους να κλείνει πίσω τους.
Για εκείνους που μπορούν να μαγέψουν ένα ολόκληρο δωμάτιο… και να μη θέλουν να δουν άνθρωπο για μέρες.

Είμαι κοινωνική. Είμαι επικοινωνιακή. Είμαι ζεστή.
Και κάποιες φορές, όλα αυτά με εξαντλούν.
Οπότε, αν με δεις να φεύγω απότομα, μην το πάρεις προσωπικά.
Ίσα-ίσα. Είναι γιατί, όση ώρα ήμουν εκεί, σου έδωσα το καλύτερο κομμάτι μου.
Τώρα είναι η ώρα να το πάρω πίσω.

Ξέρεις τι ωραία που είναι η ησυχία; Να κάθεσαι, να κοιτάς τον άλλο στα μάτια, να ακούς την κάθε λέξη του, αλλά να μη χρειάζεται να απαντήσεις. Να ξέρεις ότι σου λέει ψέματα, αλλά να μην του κάνεις τη χάρη να τσακωθείς. Να βλέπεις τις κινήσεις του, τις μισές αλήθειες, τα μισόλογα, και να μη σε νοιάζει καν να τον ξεμπροστιάσεις.

Όχι επειδή δεν καταλαβαίνεις, αλλά επειδή δεν αξίζει. Δεν αξίζει την ενέργειά σου, δεν αξίζει τον χρόνο σου. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όταν τους το πεις κατάμουτρα. Αλλάζουν, αν αλλάξουν, όταν το θελήσουν οι ίδιοι. Μέχρι τότε, εσύ μπορείς να παίζεις το παιχνίδι τους καλύτερα απ’ ό,τι το παίζουν αυτοί.

Άλλωστε, όταν κάνεις τη χαζή, μαθαίνεις περισσότερα. Οι άνθρωποι χαλαρώνουν, μιλάνε πιο άνετα, νομίζουν ότι σε ξεγελούν. Σε υποτιμούν, και αυτό είναι το πιο χρήσιμο εργαλείο που μπορείς να έχεις. Γιατί όταν σε υποτιμούν, αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό. Και τότε, εσύ απλά κάθεσαι πίσω και γελάς από μέσα σου. Γιατί ξέρεις. Και αυτό είναι αρκετό.

Ξέρεις ποιο είναι το πιο ωραίο; Ότι μπορείς να τους αφήσεις να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Να νομίζουν ότι σε έχουν στο χέρι, ότι σε κατευθύνουν, ότι σε χειραγωγούν. Να τους αφήσεις να αισθάνονται ανώτεροι, να χτίζουν το ψεύτικο μεγαλείο τους πάνω στη δική τους αυταπάτη. Και όταν έρθει η στιγμή, να φύγεις ήσυχα, όπως ακριβώς μπήκες. Χωρίς φασαρία, χωρίς εξηγήσεις. Γιατί δεν τους τις χρωστάς.

Και τι να πεις για εκείνους που σου το παίζουν φίλοι; Που φοράνε το προσωπείο της καλοσύνης, που σε πλησιάζουν με γλυκόλογα και δήθεν ενδιαφέρον; Κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις, παίζεις κι εσύ το παιχνίδι τους, αφήνοντάς τους να πιστεύουν ότι έχουν καταφέρει να σε ξεγελάσουν. Αλλά μέσα σου γελάς. Γιατί ξέρεις. Και τους αφήνεις να εκτεθούν μόνοι τους, χωρίς καν να κουραστείς.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Δεν χρειάζεται να τους τα πεις στα μούτρα. Μερικές φορές, η πιο δυνατή εκδίκηση είναι να τους αφήσεις να ζήσουν με τις αυταπάτες τους. Και εσύ να προχωρήσεις, ξέροντας ότι είσαι πάντα δύο βήματα μπροστά. Ήσυχη, δυνατή, και πάντα ένα βήμα πιο έξυπνη από αυτούς που νόμιζαν ότι σε είχαν καταλάβει.