Εγώ δεν είμαι από τις γυναίκες που θα αποκαλούσε κάποιος “γλυκούλα”. Συνήθως από ότι μου λένε μια ολόκληρη ζωή βγάζω κάτι σε αυστηρό, άγριο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν είμαι τρυφερή και γλυκιά με τους ανθρώπους που αγαπώ.
Χαμογελάω συχνά, γελάω δυνατά, είμαι πειραχτήρι και ο καραγκιόζης της παρέας.
Είμαι όμως άνθρωπος που βάζει όρια, πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Και γίνομαι πυρ και μανία αν δε τα σεβαστείς.
Δε δέχομαι εύκολα μύγα στο σπαθί μου γιατί σε τούτη τη ζωή δε μου χαρίστηκε τίποτα και το μονοπάτι ήταν μονίμως ανηφορικό.
Δε χρωστάω σε κανέναν τίποτα, πατάω στα δικά μου πόδια και στηρίζομαι μόνο σε αυτά και στα χέρια μου.
Εγώ είμαι περήφανη, σε σημείο που ακόμα και να χρειάζομαι απεγνωσμένα βοήθεια δε θα σου τη ζητήσω και ξέρω πως αυτό δεν είναι καλό, αλλά έτσι είμαι.
Θα πω πάντα αυτό που σκέπτομαι και πιστεύω, χωρίς κωλυσιεργίες, χωρίς κουκουλώματα, χωρίς διπλωματία. Έτσι χύμα και σταράτα. Έτσι ήμουν πάντα. Αλλά θα σου πω αλήθειες. Αλήθειες που ίσως πονέσουν αλλά είναι προτιμότερες από το αθωότερο ψέμα.
Μπορώ να σου μιλήσω σαν καθηγητής πανεπιστημίου αλλά άνετα μπορώ να σου μιλήσω και σα λιμενεργάτης. Ξέρω τη γλώσσα του σαλονιού αλλά και του λιμανιού.
Είμαι άνθρωπος κοινωνικός αλλά όταν επιλέξω τη μοναχικότητα σημαίνει ότι θέλω να τα πω και να τα βρω λιγάκι με εμένα. Μπορεί να με δεις να περιτριγυρίζομαι από πολλούς, να μιλάω με όλους, αλλά στη ζωή μου θέλω λίγους, μετρημένους στην παλάμη του ενός χεριού.
Κάποιοι θα με χαρακτηρίσουν “ξερόλα”. Δεν είμαι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ψάχνομαι πολύ, ασχολούμαι με πολλά επομένως γνωρίζω και πολλά. Δε θα προσποιηθώ όμως ότι κάτι το ξέρω όταν δεν είναι έτσι.
Ακόμα και με σπουδές, καριέρα. Ασχολήθηκα και ασχολούμαι με πολλά και διάφορα. Μου αρέσει να μαθαίνω. Να βελτιώνομαι. Κάποτε κάποιοι ψυχολόγοι μου είπαν πως φταίει ο πολύ υψηλός δείκτης νοημοσύνης μου (όχι δε το λέω για να κοκορευτώ, έχω διαγνωσθεί ως “χαρισματική” με δείκτη 153), πως με κάνει να βαριέμαι και προσπαθώ να κάνω πράγματα γιατί το μυαλό μου έχει ανάγκη να βρίσκεται σε συνεχή διέγερση. Δεν ξέρω, ίσως να είναι και έτσι. Αυτό που ξέρω είναι ότι στην καθημερινότητα θα παραστήσω πολλές φορές τη “χαζή” απλά για να δω τι κάνουν οι άλλοι. Αφήνω τους ανθρώπους να με υποτιμούν απλά για να δω που μπορούν να φτάσουν.

Έχω κουσούρια, πολλά κουσούρια. Δεν είμαι καλή νυκοκοιρά, ποτέ δεν ήμουν όσο και να το προσπάθησα. Είμαι όμως καλή μαγείρισα. Δεν είμαι σουπερ-μαμά. Αλλά ότι έκανα και ότι κάνω είναι πάντα με απέραντη αγάπη προς αυτές τις ψυχές που έφερα στον κόσμο. Φρόντισα τα παιδιά μου πάνω από όλα να γίνουν σωστοί άνθρωποι, με ηθικές, αξίες και ανθρωπιά.

Στην προσωπική μου ζωη άλλες φορές τα έκανα σκατά κι άλλες μου τα κάνανε. Πήρα, έδωσα, αγάπησα, αγαπήθηκα. Κουράστηκα. Επιλέγω εμένα πλέον.

Μια ζωή ένιωθα πως δεν ταιριάζω, δεν χωράω, αναρωτιόμουν αν ο γιαλός είναι στραβός ή εγώ στραβά αρμενίζω. Δεν έχει όμως πια σημασία. Εγώ είμαι αυτή που είμαι, και για να ανακαλύψω αυττό που είμαι μου πήρε πολύ χρόνο και πολύ κόπο. Πολύ πόνο, πολύ δάκρυ. Η φράση “μια ζωή δική σου είναι μια μέρα δική μου” ταιριάζει απόλυτα στην δική μου περίπτωση. Έχω περάσει πράγματα και καταστάσεις που όπως είπαν κάποιοι είναι για βιβλίο, τριλογία μάλιστα.
Εκτός από τα παιδιά μου με ένα πράγμα παθιάζομαι απίστευτα εγώ. Την πατρίδα μου. Τον τόπο μου. Όπου και αν έζησα, όπου και αν βρέθηκα η Ελλάδα είναι τόσο ποτισμένη στο αίμα μου που ούτε με 1000 μεταγγίσεις την βγάζεις. Είμαι πατριώτισα, με την καλή έννοια. Θα έδινα και τη ζωή μου για αυτή τη χώρα και είμαι περήφανη που είμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ! Θα με δείτε άπειρες φορές να μάχομαι και να μαλώνω για ότι αφορά την Ελλάδα και είμαι ικανή να τα βάλω με οποιονδήποτε.
Κάποιοι με λεν αντράκι. Δεν ξέρω αν είμαι, πάντως ξέρω ότι η ζωή μου απέδειξε ότι εγώ έχω σταθεί πιο πολύ άντρας από πολλούς άντρες που ξέρω.
Τώρα είμαι σε μια φάση της ζωής μου που είμαι καλά, είμαι ήρεμη, επιλέγω να είμαι ευτυχισμένη. Αν είναι όλα στη ζωή μου τέλεια? Ούτε καν. Αλλά έμαθα να βρίσκω την ευτυχία στα μικρά και καθημερινά, στα σημαντικά και σε αυτά που μου τρέφουν την ψυχή.