Σου πουλάνε την ελευθερία σαν success story.
«Κάνε ό,τι θες».
«Μην συμβιβάζεσαι».
«Να είσαι ο εαυτός σου».
Ναι. Να είσαι.
Αλλά κάτσε να σου πω και το κόστος. Γιατί όλα έχουν κόστος. Ακόμα και τα ωραία.
Η ελευθερία δεν έρχεται με παρέα.
Έρχεται μόνη της.
Σαν εκείνες τις νύχτες που κοιμάσαι ήσυχα, αλλά δεν έχεις σε ποιον να πεις καληνύχτα. Και δεν πειράζει. Απλώς… είναι έτσι.
Όταν διαλέγεις τον εαυτό σου, χάνεις κόσμο.
Όχι γιατί έκανες κάτι κακό.
Αλλά γιατί σταμάτησες να χωράς στα ψέματά τους.
Και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα.
Η μοναξιά της ελευθερίας δεν είναι κλάμα και δράμα.
Είναι καφές μόνος.
Αποφάσεις χωρίς χειροκρότημα.
Σιωπές που δεν τις γεμίζει κανείς.
Και μια φωνή μέσα σου που λέει «τουλάχιστον δεν προδόθηκα».
Γιατί αυτό είναι το deal.
Ή θα είσαι αρεστή και πνιγμένη.
Ή ελεύθερη και μόνη κάποιες μέρες.
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή, ό,τι κι αν σου λένε.
Και ξέρεις κάτι;
Η μοναξιά αυτή δεν είναι ήττα.
Είναι μεταβατικό στάδιο.
Μέχρι να μάθεις να αντέχεις τον εαυτό σου χωρίς θόρυβο.
Μέχρι να έρθουν άνθρωποι που δεν θα ζητάνε να μικρύνεις για να σε αντέξουν.
Η ελευθερία δεν χαρίζεται.
Πληρώνεται.
Με αποχωρήσεις. Με αποστάσεις. Με ήσυχες νύχτες.
Αλλά στο τέλος, όταν κοιτάς τη ζωή σου και λες «αυτό το διάλεξα εγώ»,
η μοναξιά δεν πονάει τόσο.
Μοιάζει περισσότερο με χώρο.
Και μέσα στον χώρο, χωράνε μόνο οι σωστοί.