Κάποτε λέγαμε πως η βλακεία είναι ατελείωτη. Το λέγαμε χαλαρά. Σχεδόν τρυφερά. Σαν κάτι που το ξέρεις, το αποδέχεσαι και πας παρακάτω.
Λάθος διάγνωση.
Γιατί η βλακεία, όσο κι αν μας ενοχλεί, είναι προβλέψιμη. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Την αναγνωρίζεις, την αποφεύγεις, συνεχίζεις.
Η ξεφτίλα όμως είναι άλλο πράγμα.
Είναι συνειδητή. Είναι επιλογή. Και τελευταία έχει ξεφύγει εντελώς.
Είναι ο άλλος που δεν ξέρει, δεν θέλει να μάθει και παρ’ όλα αυτά μιλάει. Δυνατά. Με σιγουριά. Με ύφος ειδικού.
Είναι αυτός που πετάει τη χυδαιότητα και μετά σου λέει «εγώ απλώς λέω την άποψή μου».
Όχι. Δεν λες άποψη. Λες ανοησίες χωρίς φρένο και χωρίς ντροπή.
Ζούμε σε μια εποχή που η αγένεια βαφτίζεται ευθύτητα.
Η προσβολή βαφτίζεται ειλικρίνεια.
Η καφρίλα βαφτίζεται αυθεντικότητα.
Και όποιος κρατάει επίπεδο θεωρείται αφελής ή δήθεν.
Η ξεφτίλα έγινε καθημερινότητα.
Έγινε θέαμα.
Έγινε τρόπος να ακουστείς, να ξεχωρίσεις, να κάνεις φασαρία.
Όσο πιο χαμηλά πέφτεις, τόσο πιο πολύ σε προσέχουν. Και αυτό λέει πολλά. Όχι για τον θόρυβο. Για το κοινό.
Κάποτε ντρεπόμασταν.
Τώρα ενοχλούμαστε αν μας το θυμίσουν.
Και να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν μιλάμε για λάθος. Όλοι κάνουμε λάθη.
Μιλάμε για επιμονή.
Για το «έτσι είμαι και γουστάρω».
Για το «δεν με νοιάζει».
Για το «όλοι το κάνουν».
Όχι. Δεν το κάνουν όλοι.
Απλώς οι άλλοι έχουν ακόμα αξιοπρέπεια και δεν φωνάζουν.
Η ξεφτίλα σήμερα δεν είναι ατύχημα. Είναι στάση ζωής.
Και όσο τη συνηθίζουμε, τόσο απλώνεται.
Γιατί βρίσκει χώρο. Και ανοχή. Και σιωπή.
Οπότε όχι. Δεν είναι μόνο η βλακεία ατελείωτη.
Είναι και η ξεφτίλα.
Και το χειρότερο δεν είναι ότι υπάρχει.
Είναι ότι κάποιοι την υπερασπίζονται κιόλας.
Κι αν κάτι εδώ μέσα σε ενόχλησε, μια μικρή σκέψη πριν κλείσεις.
Ίσως δεν φταίει το κείμενο.
Ίσως απλώς… σε αφορά.
