Έλα εδώ κορίτσι μου να σου πω κάτι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις πως η ευτυχία σου είσαι εσύ και κανείς άλλος!

Όχι αγάπη μου καλή, δε θα σου χαϊδέψω τα αυτάκια σου. Εγώ θα στα πω όπως είναι. Κι αν σ’ αρέσει. Αν πάλι όχι…ξυδάκι.

Να σου μιλάς. Να σου μιλάς πολύ. Αλλά να προσέχεις αυτά που σου λες και πως τα λες. Να μιλάς στον εαυτό σου σα να είναι το πιο αγαπημένο σου άτομο στον κόσμο.

Όσοι σε πρόδωσαν, όσοι πήραν όλα αυτά που απλόχερα τους έδωσες και τα ποδοπάτησαν, έφυγαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Τους αφιέρωσες το χρόνο σου, τις σκέψεις σου, την προσοχή σου, την αγάπη σου… και τι πήρες λες; Τίποτα

Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της τεχνολογίας. Από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι αργά το βράδυ που θα πέσουμε για ύπνο οι σκέψεις μας έχουν να κάνουν κυρίως με “πρέπει”. Πρέπει να κάνω αυτό, πρέπει να πάω εκεί, πρέπει αυτό, πρέπει το άλλο.

Ξυπνάς το πρωί, πηγαίνεις με τα μάτια μισόκλειστα στο μπάνιο, πλένεις το πρόσωπό σου και ξάφνου να…ο γνωστός άγνωστος….ο εαυτός σου. Αυτός που σε κοιτά καθημερινά μέσα από τον καθρέφτη. Πόσο όμως τον ξέρεις;

Ακουώ συνέχεια να λεν “ο ένας ήταν τοξικός”, “ο άλλος ήταν μ@λάκας”, “η άλλη ήταν κ@ριόλα”, και σχεδόν ποτέ δεν ακούω “έφταιξα”. Και δεν αρνούμαι ότι οι πρώην σου ήταν όλα αυτά. Ναι ήταν.

Όλοι στη ζωή σου είναι περαστικοί εκτός από έναν..τον εαυτό σου !! Με αυτόν περνάς 24 ώρες την ημέρα, 365 μέρες τον χρόνο για όλη τη ζωή σου.

“Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή.”
Μισέλ ντε Μονταίν, 1533-1592, Γάλλος δοκιμιογράφος

Το να έχεις υπομονή είναι αρετή, όπως ξέρουμε και όπως λέγεται. Το να ανέχεσαι, όμως, πράγματα που σε βγάζουν από τα δικά σου όρια, αλλά και εκτός εαυτού, είναι ένα άλλο διαφορετικό ζήτημα.