Από μικρή ήμουν του φευγιού. Όχι όμως του φευγιού από τα δύσκολα, εκεί δεν κιότεψα ποτέ μου. Του φευγιού από τα άσχημα, τα τοξικά, του φευγιού από αυτά που δεν ήταν για μένα. Δε μου έκανε η δουλειά; Γεια σας! Δε μου έκανε η φιλία; Χαίρεται! Δε μου έκανε η σχέση; Στο καλό!Μα γίνε λίγο…
Ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που πάνω από όλα ξέρει ποιος είναι, ξέρει τι θέλει και τι δεν θέλει, ξέρει τι χρειάζεται και ποιους.
Η ολοκλήρωση δεν έρχεται από τη δουλειά σου, το σύντροφό σου, τα παιδιά σου ή οποιονδήποτε άλλο εξωτερικό παράγοντα. Έρχεται από μέσα σου, από εσένα τον ίδιο και για εσένα.
Οι αυθεντικοί άνθρωποι τη μπέσα την έχουν ζωγραφισμένη στο μέτωπο, τη φορούν επάνω τους σα ρούχο καθαρό, την έχουν καρφιτσωμένη στην καρδιά τους. Την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο τη βλέπεις στα μάτια τους και τη νιώθεις σε κάθε τους κίνηση. Σε όλα αυτά που θα πουν αλλά και σε όσα δεν πουν.
Τι γίνεται όμως όταν αντί για κάτω, πέφτεις έξω; Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που εμπιστεύθηκες, είτε λέγεται σύντροφος, είτε φίλος, είτε οτιδήποτε άλλο, σε απογοητεύσει; Τι κάνεις όταν διαπιστώσεις πως ήταν λίγος; Πως τα λόγια και οι υποσχέσεις ήταν μόνο αυτό; Από εκεί πως ξανασηκώνεσαι;
Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.
Στις χειρότερες στιγμές σου, συμβαίνει και κάτι υπέροχο. Μαθαίνεις ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου, ποιοι δεν είναι, ποιοι δεν ήταν ποτέ… Μαθαίνεις πως στην τελική μόνο εσένα έχεις. Μόνο στα δικά σου πόδια και χέρια μπορείς να στηριχτείς, γιατί αν τολμήσεις και βασιστείς σε άλλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γκρεμοτσακιστείς. Λόγια που ξεπηδούν…
Δε θέλω να πάρω, αλλά κουράστηκα και μόνο να δίνω. Δε θέλω ταμπέλες και τίτλους, θέλω να είμαι καλά. Δε θέλω να περνάω γενέθλια και γιορτές μόνη μου προσποιούμενη ότι το επέλεξα, δε θέλω να λέω ψέματα στους δικούς μου ανθρώπους για να μη τους στεναχωρώ, δε θέλω να προσποιούμαι πως δε θέλω έναν άνθρωπο στη ζωή μου να με κρατάει από το χέρι και να το παίζω δυνατή και υπεράνω…δε θέλω…δε θέλω…απλά δε θέλω…
Και σου υπόσχομαι θα είμαι εκεί. Θα είμαι εκεί όταν αμφιβάλλεις, θα είμαι εκεί όταν οι παλιές πληγές θα βγαίνουν στην επιφάνεια, θα είμαι εκεί όταν θα βλέπω τη φατσούλα σου να σκυθρωπιάζει και τους ώμους σου να σφίγγονται γιατί κάτι σου θύμισε κάτι άλλο από το παρελθόν. Απλά αυτό….θα είμαι εκεί!
Πώς να πάρεις ανάσα όταν δεν είχες ποτέ ένα χέρι να κρατηθείς; Όταν ποτέ κάποιος δεν σου είπε «εγώ είμαι εδώ» και να το εννοεί; Όταν τις νύχτες έκλαιγες μόνη σου και νόμιζες πως θα βγει η ψυχή από το στήθος σου, όταν πίστευες πως δεν μπορείς να συνεχίσεις, αλλά έπρεπε να σφίξεις τα δόντια και να το κάνεις γιατί κάποιες μικρές ψυχές εξαρτιόταν από σένα;
Είναι γλυκιά η βολή. Σου παρέχει μια ασφάλεια, μια θαλπωρή…ή μήπως όχι; Μήπως τελικά είναι μια ψευδαίσθηση; Μήπως τελικά η περίφημη ζώνη βολής είναι αυτή που σε σταματάει από το να ζεις;