Κάπου στο δρόμο, δεν ξέρω ακριβώς που, με έχασα.
Κάπου στο μονοπάτι της ζωής μου, το φως που έκαιγε μέσα μου άρχισε να σβήνει, μέχρι που το μόνο που έμεινε ήταν απόλυτο σκοτάδι.

Ναι ναι καλά το καταλάβατε, στο τραγούδι αναφέρομαι. Ένα τραγούδι που χρόνια λέω πως είναι δικό μου. Μήπως τελικά όμως δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών από εμάς; Μήπως λίγο πολύ είναι όλων μας;

Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε έστησα στον τοίχο πυροβολώντας σε, ρίχνοντας πάνω σου όλη την επίκριση και αυστηρότητα.

Κι εκεί που οδηγείς αμέριμνος και το μυαλό σου είναι στο πως να μην αργήσεις στη δουλειά, εκεί στη μέση της κυκλοφορίας βρίζοντας τα φανάρια, τους άλλους οδηγούς, το σύμπαν…

Σταμάτα να δίνεις τόσα πολλά εκεί που δεν αξίζει. Σταμάτα να συμφωνείς με όλους και με όλα. Σταμάτα να κάνεις πάντα το κάτι παραπάνω νομίζοντας ότι έτσι θα σε αγαπήσουν και ότι θα μείνουν αυτή τη φορά.

Και ήρθε πάλι εκείνη η ώρα που φοβάσαι. Η ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι, κατάκοποι από τις υποχρεώσεις της ημέρας πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ όμως την τρέμεις αυτή την ώρα. Είναι η ώρα που κλείνεις τα μάτια σου και οι σκέψεις έρχονται βροχή.

Ξυπνάς το πρωί, πηγαίνεις με τα μάτια μισόκλειστα στο μπάνιο, πλένεις το πρόσωπό σου και ξάφνου να…ο γνωστός άγνωστος….ο εαυτός σου. Αυτός που σε κοιτά καθημερινά μέσα από τον καθρέφτη. Πόσο όμως τον ξέρεις;

Εγώ δεν είμαι από τις γυναίκες που θα αποκαλούσε κάποιος “γλυκούλα”. Συνήθως από ότι μου λένε μια ολόκληρη ζωή βγάζω κάτι σε αυστηρό, άγριο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν είμαι τρυφερή και γλυκιά με τους ανθρώπους που αγαπώ.

Θα σας πω κάτι που πιθανώς δε θα σας αρέσει.Δεν πρόκειται να ξυπνήσετε ΚΑΝΕΝΑΝ!Όσα βίντεο, όσες μελέτες, όσα στοιχεία και αν τους δείξετε.Γιατί απλά ως εκεί φτάνει, ως εκεί μπορούν.Είναι σα να παίρνετε ένα παιδάκι από το νηπιαγωγείο και να προσπαθείτε να του διδάξετε Μαθηματικά Πανεπιστημίου. ΔΕΝ θα μάθει και δεν μπορεί.Ξέρω, το λέω εγώ…

Με ρωτούν πολλές φορές, τι θα άλλαζα αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.
Και αβίαστα απάντω …”ΤΙΠΟΤΑ”.