Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.
Στις χειρότερες στιγμές σου, συμβαίνει και κάτι υπέροχο. Μαθαίνεις ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου, ποιοι δεν είναι, ποιοι δεν ήταν ποτέ… Μαθαίνεις πως στην τελική μόνο εσένα έχεις. Μόνο στα δικά σου πόδια και χέρια μπορείς να στηριχτείς, γιατί αν τολμήσεις και βασιστείς σε άλλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γκρεμοτσακιστείς. Λόγια που ξεπηδούν…
Είναι γλυκιά η βολή. Σου παρέχει μια ασφάλεια, μια θαλπωρή…ή μήπως όχι; Μήπως τελικά είναι μια ψευδαίσθηση; Μήπως τελικά η περίφημη ζώνη βολής είναι αυτή που σε σταματάει από το να ζεις;
Και τέτοιος άνθρωπος να είσαι κι εσύ ρε! Από λόγια και χλιαρές σχέσεις και φιλίες χορτάσαμε. Να είσαι ο άνθρωπος του “κλείνω κι έρχομαι” για αυτούς που πραγματικά αγαπάς. Να γίνεσαι ο ώμος για τα δάκρυά τους, η αγκαλιά, το χάδι και το στήριγμα όταν χρειαστεί. Κι αν δε μπορείς να βοηθήσεις αλλιώς, να είσαι και πάλι εκεί. Δεν έχει σημασία αν έχεις τις λύσεις. Σημασία έχει πως είσαι δίπλα τους.
Τους χαρακτηρίζουν επαναστάτες, τσαμπουκάδες, δύσκολους. Ίσως και να είναι. Ένα είναι όμως το μόνο σίγουρο. Σε ένα κόσμο που έχει μάθει στο ψέμα, την υποκρισία και το βόλεμα, αυτοί θα στέκουν εκεί μόνοι τους αντίθετα σε όλα αυτά, πάντα αληθινοί, χωρίς μάσκες και φίλτρα. Κι αν είσαι από τους τυχερούς και έχεις τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου, κράτα τον γερά και ποιος ξέρει…μπορεί μαζί του να μάθεις πως είναι να είσαι αυθεντικός!
Απλά σου λέω είναι όλα! Και οι σχέσεις, και τα συναισθήματα, ΟΛΑ! Αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις από τον εαυτό σου πρώτα και από τους άλλους μετά, και να τα επικοινωνείς σωστά.
Κι εγώ τη χάρη να γίνω ένα με το πάτωμα δεν την κάνω σε κανέναν. Με αγαπάω το κατάλαβες; Άργησα, αλλά έμαθα να με αγαπάω. Και να με κοιτάω στα μάτια όταν κοιτάζω στον καθρέφτη.
Άνθρωποι μόνοι κι ας είναι ανάμεσα σε χιλιάδες.
Άνθρωποι μόνοι στην ψυχή κι ας έχουν παρέα.
Είναι παντού γύρω μας. Και αυξάνονται συνεχώς γιατί ο κόσμος που ζούμε όσο πάει και μας χωρίζει αντί να μας ενώνει. Μια κοινωνία άρρωστη κι εμείς αρρωσταίνουμε μαζί της.
Μια αόρατη δύναμη φαίνεται να σε ωθεί πάντα στα ίδια. Και κάθε φορά ελπίζεις πως τώρα θα είναι διαφορετικά. Και καταλήγεις…στα ίδια. Γιατί άραγε; Τι φταίει; Τι σε κάνει να έλκεις τους ίδους ανθρώπους;
Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.