Κάθε άνθρωπος, όσο λίγο ή όσο και πολύ κι αν μείνει στη ζωή μας, καταλαμβάνει ένα μέρος της, γίνεται κομμάτι της και την αλλάζει είτε λίγο είτε πολύ.

Σε πλήγωσαν, σε πρόδωσαν, σου φέρθηκαν άσχημα. Κι εσύ είσαι στα πατώματα κι ένα “ΓΙΑΤΙ” πλανάται πάνω απ’ το κεφάλι σου. Γιατί σε μένα; Γιατί πάλι; Γιατί, γιατί, γιατί.

Αγαπητέ μελλοντικέ σύντροφε της μάνας μου. Και λέω “μάνας” γιατί αυτή η λέξη βγαίνει από την ψυχή μου, είναι ένα με την ύπαρξή μου…είναι ό,τι πιο ιερό θα ξεστομίσουν ποτέ τα χείλη μου…..μάνα.

Δε φταίνε αυτοί βρε μάτια μου. Κάποιοι τους έκαναν έτσι, κάποιοι τους έφεραν σε αυτό το σημείο, κάποιοι τους μετέτρεψαν σε συναισθηματικά ανάπηρους. Γιατί πλέον…ανάπηροι είναι…μια και δεν μπορούν να βιώσουν τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή…ανάπηροι είναι. Αλλά δε φταίνε αυτοί…αυτοί που τους “χάλασαν” φταίνε… αλλά για αυτούς όπως πάντα ούτε λόγος…

Και φυσικά άλλον άνθρωπο γνωρίζεις και άλλον άνθρωπο χωρίζεις, γιατί κι εσύ άλλος άνθρωπος είσαι πια, γιατί αν ήταν όπως τον γνώρισες…δε θα τον χώριζες.

Βρε κορίτσια μου, βρε κούκλες μου όμορφες, γιατί;
Γιατί ξεκατινιάζεστε; Γιατί τρέχετε με την πρώτη ευκαιρία να βγάλετε η μία τα μάτια της άλλης; Τι κακό είναι αυτό με εμάς τις γυναίκες ρε σεις;

Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα. Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.

Διάβαζα κάπου προχθές πως αν δώσεις σε κάποιον μια ευκαιρία είναι σα να του δίνεις μια δεύτερη σφαίρα για το όπλο του, γιατί δε σε πέτυχε με την πρώτη.

Πολλά μπορώ να ανεχτώ στη ζωή μου αλλά η αδικία με τρελαίνει, με βγάζει έξω από τα ρούχα μου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αδικία εις βάρος μου, μιλάω γενικότερα.

Ακούω από μικρή για αυτό το περίφημο “άλλο μισό”. Τι θα πει ρε φίλε άλλο μισό; Μισοί γεννιόμαστε δηλαδή; Και τι γίνεται αν δε το βρεις ποτέ; Πεθαίνεις μισός;