Περπατούσα αμέριμνη ανάμεσα στο πλήθος, σε ένα μέρος που δεν ήρθαμε ποτέ μαζί, κι ας λέγαμε τόσες φορές ότι θα το κάνουμε. Μιλούσα με μια φίλη στο τηλέφωνο και χασκογελούσαμε με κάτι ασήμαντο…ώσπου ξάφνου μου έπεσε το τηλέφωνο από τα χέρια.
Απλά σου λέω είναι όλα! Και οι σχέσεις, και τα συναισθήματα, ΟΛΑ! Αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις από τον εαυτό σου πρώτα και από τους άλλους μετά, και να τα επικοινωνείς σωστά.
Κι εγώ τη χάρη να γίνω ένα με το πάτωμα δεν την κάνω σε κανέναν. Με αγαπάω το κατάλαβες; Άργησα, αλλά έμαθα να με αγαπάω. Και να με κοιτάω στα μάτια όταν κοιτάζω στον καθρέφτη.
Άνθρωποι μόνοι κι ας είναι ανάμεσα σε χιλιάδες.
Άνθρωποι μόνοι στην ψυχή κι ας έχουν παρέα.
Είναι παντού γύρω μας. Και αυξάνονται συνεχώς γιατί ο κόσμος που ζούμε όσο πάει και μας χωρίζει αντί να μας ενώνει. Μια κοινωνία άρρωστη κι εμείς αρρωσταίνουμε μαζί της.
Μια αόρατη δύναμη φαίνεται να σε ωθεί πάντα στα ίδια. Και κάθε φορά ελπίζεις πως τώρα θα είναι διαφορετικά. Και καταλήγεις…στα ίδια. Γιατί άραγε; Τι φταίει; Τι σε κάνει να έλκεις τους ίδους ανθρώπους;
Μια ζωή η ιδέα μου για τον έρωτα ήταν μία. Όλα ή τίποτα. Ή πέφτεις με τα μούτρα στα βαθιά ή κάτσε σπιτάκι σου να αναρωτιέσαι πως θα ήταν να ζήσεις το απόλυτο. Κι αυτό έκανα. Βουτιά και όπου βγει. Δεν κρατούσα ποτέ τίποτα για μένα, δεν πίστευα σε “πισινές” και “καβάντζες”.
Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.
Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου
Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους.
Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.