Δε φταίνε αυτοί βρε μάτια μου. Κάποιοι τους έκαναν έτσι, κάποιοι τους έφεραν σε αυτό το σημείο, κάποιοι τους μετέτρεψαν σε συναισθηματικά ανάπηρους. Γιατί πλέον…ανάπηροι είναι…μια και δεν μπορούν να βιώσουν τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή…ανάπηροι είναι. Αλλά δε φταίνε αυτοί…αυτοί που τους “χάλασαν” φταίνε… αλλά για αυτούς όπως πάντα ούτε λόγος…
Και φυσικά άλλον άνθρωπο γνωρίζεις και άλλον άνθρωπο χωρίζεις, γιατί κι εσύ άλλος άνθρωπος είσαι πια, γιατί αν ήταν όπως τον γνώρισες…δε θα τον χώριζες.
Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα. Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.
Διάβαζα κάπου προχθές πως αν δώσεις σε κάποιον μια ευκαιρία είναι σα να του δίνεις μια δεύτερη σφαίρα για το όπλο του, γιατί δε σε πέτυχε με την πρώτη.
Ακούω από μικρή για αυτό το περίφημο “άλλο μισό”. Τι θα πει ρε φίλε άλλο μισό; Μισοί γεννιόμαστε δηλαδή; Και τι γίνεται αν δε το βρεις ποτέ; Πεθαίνεις μισός;
Θα ήταν οι πρώτες μας διακοπές μαζί, τις περιμέναμε με τόση λαχτάρα…τις σχεδιάζαμε καιρό τώρα. Όπως σχεδιάζαμε και τo σπιτικό μας, το μέλλον μας…
Κάποτε εμπιστευόμουν πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα τους ανθρώπους.
Κάποτε η ψυχή μου ήταν ακόμα αγνή, παιδική θα έλεγα…έδινε πολύ και σε πολλούς.
Τι θα πει “κράτα μια πισινή”; Μπαίνει πλαφόν στα συναισθήματα; Κι αν μπαίνει, είναι αυτό πραγματικά σχέση; Είναι έρωτας; Τι είναι;
Θα ήθελα να είμαι μέσα σε μια αγκαλιά μόνο δική μου. Να χωράει μόνο εμένα και να εφαρμόζει με ακρίβεια σε όλες τις πτυχές του σώματός μου
Θα ήθελα να με κρατούν δύο χέρια που σαν με αγγίζουν να νιώθω όλα όσα εκείνα λαχταράει η ψυχή μου.
Όχι αγόρι μου δε φταις εσύ. Αλήθεια στο λέω ρε, δε σε ειρωνεύομαι. Δε φταις.
Εσύ ήσουν αυτός που ήσουν. Και τα σημάδια φαινόταν από την αρχή.