Πάντα σκέφτεσαι και αναρωτιέσαι τι γνώμη θα σχηματίσει ο άλλος για σένα, τι θα πουν οι δικοί σου, ο περίγυρος, η κοινωνία…γιατί; Σε ταΐζουν ή σε ποτίζουν; Ζουν τη ζωή σου; Είναι στα παπούτσια σου; Περνάνε όσα περνάς ή ΄πέρασαν όσα πέρασες;
Ξέρεις όμως τι δύναμη κρύβει το “μαζί”; Αυτή η τόση δα λεξούλα, ξέρεις τι μπορεί να κάνει; Να σου φέρει τα πάνω κάτω και να σου αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία. Να σε ταρακουνήσει συθέμελα και να σου δείξει ένα δρόμο που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα είχες φανταστεί.
Δε σε θέλει. Στο έχει δείξει, ή ακόμα χειρότερα στο έχει πει ξεκάθαρα. Κι εσύ εκεί, επιμένεις. Χτυπιέσαι μέσα νύχτα, καταστρώνεις σχέδια για το πως να τον/την φέρεις πίσω και ολόκληρη η ύπαρξή σου έχει γίνει μια εμμονή προς αυτό το άτομο.
Τις βλέπεις στο δρόμο, στο σχολείο, στο πάρκο, στο σούπερ μάρκετ, στη δουλειά. Είναι παντού γύρω σου. Γυναίκες που είτε από επιλογή είτε όχι μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους. Γυναίκες που αναγκάστηκαν να παίζουν το ρόλο και της μητέρας αλλά και του πατέρα μαζί.
Πόσο πόνο, πόσα τραύματα, πόσο προδοσία, πόση κακία και τοξικότητα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσες φορές μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί1 Πόσες φορές μπορεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να σφίξει τα δόντια και να προχωρήσει μπροστά;
Κανείς δε γεννιέται γνωρίζοντας πως είναι να είσαι γονιός ή τι πρέπει να κάνεις. Κανένα παιδί δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Οι περισσότεροι κάνουν ότι μπορούν καλύτερο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, ασφάλεια και φροντίδα.
Θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να μαθαίναμε από τα λάθη των άλλων. Να παραδειγματιζόμαστε από τα δικά τους ατοπήματα και να μη κάναμε τα ίδια. Πόσο όμως είναι αυτό εφικτό;
Κάθε άνθρωπος στο ζωή μας, έρχεται για κάποιο λόγο. Μπορεί να έρθει για να σου διδάξει κάτι, να σου προσφέρει κάτι, να συμπορευτεί μαζί σου σε ένα μονοπάτι, να σε βοηθήσει ή να καταστρέψει κάτι.
Δεν είμαι από τις γυναίκες που περιμένουν. Ούτε είμαι και το κοριτσάκι που θα τρέξει ξοπίσω σου. Έμαθα στη ζωή μου πως όταν κάποιος θέλει κάποιον άλλο, θα γυρίσει τη γη ανάποδα για να είναι μαζί του. Όλα τα άλλα είναι “να ‘χαμε να λέγαμε”. Δικαιολογίες και τρίχες κατσαρές.
Κάθε άνθρωπος, όσο λίγο ή όσο και πολύ κι αν μείνει στη ζωή μας, καταλαμβάνει ένα μέρος της, γίνεται κομμάτι της και την αλλάζει είτε λίγο είτε πολύ.