Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.
Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου
Πάντα σκέφτεσαι και αναρωτιέσαι τι γνώμη θα σχηματίσει ο άλλος για σένα, τι θα πουν οι δικοί σου, ο περίγυρος, η κοινωνία…γιατί; Σε ταΐζουν ή σε ποτίζουν; Ζουν τη ζωή σου; Είναι στα παπούτσια σου; Περνάνε όσα περνάς ή ΄πέρασαν όσα πέρασες;
Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους.
Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.
Συγγνώμη παιδί μου.
Συγγνώμη που ίσως εγωιστικά σε έφερα σε ένα κόσμο που κανείς γονιός δε θα ήθελε για το παιδί του.
Συγγνώμη που σε έφερα σε ένα κόσμο που στους ήρωες βάζει χειροπέδες και τους εγκληματίες τους αφήνει ελεύθερους.
Θυμάσαι όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και σε έπιανε η μαμά σου από τα χεράκια και χορεύατε στη μέση του σαλονιού; Θυμάσαι τη λάμψη στα μάτια σου και την ευτυχία που ένιωθες εκεί στη μέση του μικρού σας κόσμου;
Με ρωτάς γιατί γράφω…να σου πω λοιπόν… Γράφω για όλα όσα κάποτε ίσως ήθελα να πω και ποτέ δεν είπα. Αλλά δε γράφω μόνο για μένα. Γράφω και για σένα.