ΑΡΘΡΑ

Χρόνος. Αμείλικτος. Αδυσώπητος. Δικάζει, κρίνει, καταδικάζει. Κι έρχεται η στιγμή που γίνεται ο απολογισμός.

Λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, όνειρα. Προσδοκίες που έμειναν στο ράφι. Όλα ένα παραμύθι. Όλα ένα ψέμα. Όλα για να πετύχεις αυτό που ήθελες. Να με παρασύρεις στα δίχτυα σου, τάζοντάς μου λαγούς με πετραχείλια. Κι εγώ; Εγώ το έφαγα το παραμύθι…ήθελα να το φάω. Είχα ανάγκη να το φάω.

Ξέρεις όμως τι δύναμη κρύβει το “μαζί”; Αυτή η τόση δα λεξούλα, ξέρεις τι μπορεί να κάνει; Να σου φέρει τα πάνω κάτω και να σου αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία. Να σε ταρακουνήσει συθέμελα και να σου δείξει ένα δρόμο που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα είχες φανταστεί.

Δε σε θέλει. Στο έχει δείξει, ή ακόμα χειρότερα στο έχει πει ξεκάθαρα. Κι εσύ εκεί, επιμένεις. Χτυπιέσαι μέσα νύχτα, καταστρώνεις σχέδια για το πως να τον/την φέρεις πίσω και ολόκληρη η ύπαρξή σου έχει γίνει μια εμμονή προς αυτό το άτομο.

Τις βλέπεις στο δρόμο, στο σχολείο, στο πάρκο, στο σούπερ μάρκετ, στη δουλειά. Είναι παντού γύρω σου. Γυναίκες που είτε από επιλογή είτε όχι μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους. Γυναίκες που αναγκάστηκαν να παίζουν το ρόλο και της μητέρας αλλά και του πατέρα μαζί.

Πόσο πόνο, πόσα τραύματα, πόσο προδοσία, πόση κακία και τοξικότητα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσες φορές μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί1 Πόσες φορές μπορεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να σφίξει τα δόντια και να προχωρήσει μπροστά;