ΑΡΘΡΑ

Κανείς δε γεννιέται γνωρίζοντας πως είναι να είσαι γονιός ή τι πρέπει να κάνεις. Κανένα παιδί δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Οι περισσότεροι κάνουν ότι μπορούν καλύτερο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, ασφάλεια και φροντίδα.

Θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να μαθαίναμε από τα λάθη των άλλων. Να παραδειγματιζόμαστε από τα δικά τους ατοπήματα και να μη κάναμε τα ίδια. Πόσο όμως είναι αυτό εφικτό;

Κάθε άνθρωπος στο ζωή μας, έρχεται για κάποιο λόγο. Μπορεί να έρθει για να σου διδάξει κάτι, να σου προσφέρει κάτι, να συμπορευτεί μαζί σου σε ένα μονοπάτι, να σε βοηθήσει ή να καταστρέψει κάτι.

Δεν είμαι από τις γυναίκες που περιμένουν. Ούτε είμαι και το κοριτσάκι που θα τρέξει ξοπίσω σου. Έμαθα στη ζωή μου πως όταν κάποιος θέλει κάποιον άλλο, θα γυρίσει τη γη ανάποδα για να είναι μαζί του. Όλα τα άλλα είναι “να ‘χαμε να λέγαμε”. Δικαιολογίες και τρίχες κατσαρές.

Κάθε άνθρωπος, όσο λίγο ή όσο και πολύ κι αν μείνει στη ζωή μας, καταλαμβάνει ένα μέρος της, γίνεται κομμάτι της και την αλλάζει είτε λίγο είτε πολύ.

Σε πλήγωσαν, σε πρόδωσαν, σου φέρθηκαν άσχημα. Κι εσύ είσαι στα πατώματα κι ένα “ΓΙΑΤΙ” πλανάται πάνω απ’ το κεφάλι σου. Γιατί σε μένα; Γιατί πάλι; Γιατί, γιατί, γιατί.

Αγαπητέ μελλοντικέ σύντροφε της μάνας μου. Και λέω “μάνας” γιατί αυτή η λέξη βγαίνει από την ψυχή μου, είναι ένα με την ύπαρξή μου…είναι ό,τι πιο ιερό θα ξεστομίσουν ποτέ τα χείλη μου…..μάνα.

Δεν ξέρω πια να λέω όμορφα λόγια, μου τα κλέψανε.

Δεν ξέρω πια να δίνω αγκαλιές μεγάλες, ζεστές, μου τις άδειασαν.

Δε φταίνε αυτοί βρε μάτια μου. Κάποιοι τους έκαναν έτσι, κάποιοι τους έφεραν σε αυτό το σημείο, κάποιοι τους μετέτρεψαν σε συναισθηματικά ανάπηρους. Γιατί πλέον…ανάπηροι είναι…μια και δεν μπορούν να βιώσουν τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή…ανάπηροι είναι. Αλλά δε φταίνε αυτοί…αυτοί που τους “χάλασαν” φταίνε… αλλά για αυτούς όπως πάντα ούτε λόγος…

Και φυσικά άλλον άνθρωπο γνωρίζεις και άλλον άνθρωπο χωρίζεις, γιατί κι εσύ άλλος άνθρωπος είσαι πια, γιατί αν ήταν όπως τον γνώρισες…δε θα τον χώριζες.