Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου

Πάντα σκέφτεσαι και αναρωτιέσαι τι γνώμη θα σχηματίσει ο άλλος για σένα, τι θα πουν οι δικοί σου, ο περίγυρος, η κοινωνία…γιατί; Σε ταΐζουν ή σε ποτίζουν; Ζουν τη ζωή σου; Είναι στα παπούτσια σου; Περνάνε όσα περνάς ή ΄πέρασαν όσα πέρασες;

Θυμάσαι όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και σε έπιανε η μαμά σου από τα χεράκια και χορεύατε στη μέση του σαλονιού; Θυμάσαι τη λάμψη στα μάτια σου και την ευτυχία που ένιωθες εκεί στη μέση του μικρού σας κόσμου;

Δε σε θέλει. Στο έχει δείξει, ή ακόμα χειρότερα στο έχει πει ξεκάθαρα. Κι εσύ εκεί, επιμένεις. Χτυπιέσαι μέσα νύχτα, καταστρώνεις σχέδια για το πως να τον/την φέρεις πίσω και ολόκληρη η ύπαρξή σου έχει γίνει μια εμμονή προς αυτό το άτομο.

Κανείς δε γεννιέται γνωρίζοντας πως είναι να είσαι γονιός ή τι πρέπει να κάνεις. Κανένα παιδί δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Οι περισσότεροι κάνουν ότι μπορούν καλύτερο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, ασφάλεια και φροντίδα.

Θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να μαθαίναμε από τα λάθη των άλλων. Να παραδειγματιζόμαστε από τα δικά τους ατοπήματα και να μη κάναμε τα ίδια. Πόσο όμως είναι αυτό εφικτό;

Κάθε άνθρωπος στο ζωή μας, έρχεται για κάποιο λόγο. Μπορεί να έρθει για να σου διδάξει κάτι, να σου προσφέρει κάτι, να συμπορευτεί μαζί σου σε ένα μονοπάτι, να σε βοηθήσει ή να καταστρέψει κάτι.

Κάθε άνθρωπος, όσο λίγο ή όσο και πολύ κι αν μείνει στη ζωή μας, καταλαμβάνει ένα μέρος της, γίνεται κομμάτι της και την αλλάζει είτε λίγο είτε πολύ.

Σε πλήγωσαν, σε πρόδωσαν, σου φέρθηκαν άσχημα. Κι εσύ είσαι στα πατώματα κι ένα “ΓΙΑΤΙ” πλανάται πάνω απ’ το κεφάλι σου. Γιατί σε μένα; Γιατί πάλι; Γιατί, γιατί, γιατί.

Δεν ξέρω πια να λέω όμορφα λόγια, μου τα κλέψανε.

Δεν ξέρω πια να δίνω αγκαλιές μεγάλες, ζεστές, μου τις άδειασαν.