Βρε κορίτσια μου, βρε κούκλες μου όμορφες, γιατί;
Γιατί ξεκατινιάζεστε; Γιατί τρέχετε με την πρώτη ευκαιρία να βγάλετε η μία τα μάτια της άλλης; Τι κακό είναι αυτό με εμάς τις γυναίκες ρε σεις;

Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα. Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.

Πολλά μπορώ να ανεχτώ στη ζωή μου αλλά η αδικία με τρελαίνει, με βγάζει έξω από τα ρούχα μου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αδικία εις βάρος μου, μιλάω γενικότερα.

Ακούω από μικρή για αυτό το περίφημο “άλλο μισό”. Τι θα πει ρε φίλε άλλο μισό; Μισοί γεννιόμαστε δηλαδή; Και τι γίνεται αν δε το βρεις ποτέ; Πεθαίνεις μισός;

Εγώ φταίω, εγώ έκανα λάθος, αν το είχα κάνει αλλιώς θα…., αν δεν είχα κάνει εκείνο θα…
Και η λίστα με τις κατηγορίες και τα αυτομαστιγώματα όσο πάει και μεγαλώνει. Γιατί όσο η ζωή κυλάει, τόσο αυξάνονται οι καταστάσεις για τις οποίες καταλήγουμε πάντα να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Εξωτερικά μπορεί να λέμε ότι φταίει ο ένας ή ο άλλος, μέσα μας όμως ρίχνουμε όλα τα “κατηγορώ” σε εμάς.

Σου λένε πως πρέπει να σταθείς για άλλη μια φορά δυνατή.
Σου λένε πως πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι να και να προχωρήσεις, εξάλλου το έχεις κάνει τόσες φορές.

Μεγάλωσα πια και δεν χάνω χρόνο μοιράζοντας τα “σ’ αγαπώ” μου από δω κι από εκεί.
Μεγάλωσα πια και όταν τα πω θέλω να είναι σε εκείνους που δε θα χρειαστεί να τα πάρω πίσω.

Έρχεται ο άλλος από το πουθενά και κρίνει τη ζωή σου, τις επιλογές σου, το χαρακτήρα σου, χωρίς καλά καλά να σε ξέρει. Κι αναρωτιέσαι γιατί. Απορείς πως μπορεί ένας άνθρωπος που δεν περπάτησε στα παπούτσια σου να βγάζει τόσο χολή εναντίον σου.

“Η γυναίκα πρέπει να είναι περιποιημένη” λέει ο ένας. “Μια γυναίκα δεν πρέπει να βρίζει” λέει ο άλλος. “Η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στον άντρα” λέει ο τρίτος. Πρέπει να κάνει εκείνο, δεν πρέπει να κάνει το άλλο….και ποιος σε έβαλε εσένα ρε νταβατζή στη ζωή μας; Ποιος έβαλε αυτά τα “πρέπει” και πρέπει εγώ μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες να τα ακολουθήσουμε;

Τα τελευταία χρόνια έγινε “της μόδας” να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους ως “τοξικούς”, “ναρκισσιστές” και πολλά άλλα, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουμε την ικανότητα να κάνουμε τέτοιες “διαγνώσεις”.