Μια φράση μαχαιριά. Μια φράση που όσο ενθαρρυντική, όσο θετική, όσο ειπωμένη με θαυμασμό κι αν φαίνεται, στα αυτιά του αποδέκτη είναι πολλά περισσότερα.

Δεν ξέρω πόσο πιο απλά να το πω.
Η γνώμη σου για μένα μου είναι αδιάφορη. Μπορείς να την κρατήσεις, να την κάνεις σούπα και να την φας τις κρύες νύχτες του χειμώνα!

Με έχουν αποκαλέσει πολλές φορές έτσι. Αντράκι. Και ξέρω ότι το λεν σα φιλοφρόνηση. Για μένα όμως δεν είναι.
Δεν είμαι αντράκι. Είμαι γυναίκα από κάθε άποψη και πολύ υπερήφανη για αυτό.

Ναι ναι καλά το καταλάβατε, στο τραγούδι αναφέρομαι. Ένα τραγούδι που χρόνια λέω πως είναι δικό μου. Μήπως τελικά όμως δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών από εμάς; Μήπως λίγο πολύ είναι όλων μας;

Όταν διαπιστώνω ότι μου λείπεις, όταν τσακώνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται, μου θυμίζω το εξής: Μου λείπει η ιδέα σου, όχι εσύ.

Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε έστησα στον τοίχο πυροβολώντας σε, ρίχνοντας πάνω σου όλη την επίκριση και αυστηρότητα.

Και ήρθε πάλι εκείνη η ώρα που φοβάσαι. Η ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι, κατάκοποι από τις υποχρεώσεις της ημέρας πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ όμως την τρέμεις αυτή την ώρα. Είναι η ώρα που κλείνεις τα μάτια σου και οι σκέψεις έρχονται βροχή.

Εγώ δεν είμαι από τις γυναίκες που θα αποκαλούσε κάποιος “γλυκούλα”. Συνήθως από ότι μου λένε μια ολόκληρη ζωή βγάζω κάτι σε αυστηρό, άγριο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν είμαι τρυφερή και γλυκιά με τους ανθρώπους που αγαπώ.

Με ρωτούν πολλές φορές, τι θα άλλαζα αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.
Και αβίαστα απάντω …”ΤΙΠΟΤΑ”.