Αγαπητέ μελλοντικέ σύντροφε της μάνας μου. Και λέω “μάνας” γιατί αυτή η λέξη βγαίνει από την ψυχή μου, είναι ένα με την ύπαρξή μου…είναι ό,τι πιο ιερό θα ξεστομίσουν ποτέ τα χείλη μου…..μάνα.

Δεν ξέρω πια να λέω όμορφα λόγια, μου τα κλέψανε.

Δεν ξέρω πια να δίνω αγκαλιές μεγάλες, ζεστές, μου τις άδειασαν.

Δε φταίνε αυτοί βρε μάτια μου. Κάποιοι τους έκαναν έτσι, κάποιοι τους έφεραν σε αυτό το σημείο, κάποιοι τους μετέτρεψαν σε συναισθηματικά ανάπηρους. Γιατί πλέον…ανάπηροι είναι…μια και δεν μπορούν να βιώσουν τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή…ανάπηροι είναι. Αλλά δε φταίνε αυτοί…αυτοί που τους “χάλασαν” φταίνε… αλλά για αυτούς όπως πάντα ούτε λόγος…

Η πόλη κοιμάται, η πλάση ησυχάζει μα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, κάτι νυχτοπούλια, που το μάτι τους δεν κλείνει. Είναι 3 τα ξημερώματα, η ώρα τους.

Έλα εδώ ρε αγόρι μου να στα πω, έτσι για το γαμώτο. Προσπάθησα ξέρεις, προσπάθησα πολύ. Προσπάθησα όσο δεν έπρεπε να προσπαθήσω.

Θα ήταν οι πρώτες μας διακοπές μαζί, τις περιμέναμε με τόση λαχτάρα…τις σχεδιάζαμε καιρό τώρα. Όπως σχεδιάζαμε και τo σπιτικό μας, το μέλλον μας…

Κάποτε εμπιστευόμουν πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα τους ανθρώπους.
Κάποτε η ψυχή μου ήταν ακόμα αγνή, παιδική θα έλεγα…έδινε πολύ και σε πολλούς.

Θα ήθελα να είμαι μέσα σε μια αγκαλιά μόνο δική μου. Να χωράει μόνο εμένα και να εφαρμόζει με ακρίβεια σε όλες τις πτυχές του σώματός μου
Θα ήθελα να με κρατούν δύο χέρια που σαν με αγγίζουν να νιώθω όλα όσα εκείνα λαχταράει η ψυχή μου.

Όχι αγόρι μου δε φταις εσύ. Αλήθεια στο λέω ρε, δε σε ειρωνεύομαι. Δε φταις.
Εσύ ήσουν αυτός που ήσουν. Και τα σημάδια φαινόταν από την αρχή.

Σου λένε πως πρέπει να σταθείς για άλλη μια φορά δυνατή.
Σου λένε πως πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι να και να προχωρήσεις, εξάλλου το έχεις κάνει τόσες φορές.