Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους.

Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.

Συγγνώμη παιδί μου.
Συγγνώμη που ίσως εγωιστικά σε έφερα σε ένα κόσμο που κανείς γονιός δε θα ήθελε για το παιδί του.
Συγγνώμη που σε έφερα σε ένα κόσμο που στους ήρωες βάζει χειροπέδες και τους εγκληματίες τους αφήνει ελεύθερους.

Θυμάσαι όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και σε έπιανε η μαμά σου από τα χεράκια και χορεύατε στη μέση του σαλονιού; Θυμάσαι τη λάμψη στα μάτια σου και την ευτυχία που ένιωθες εκεί στη μέση του μικρού σας κόσμου;

Με ρωτάς γιατί γράφω…να σου πω λοιπόν… Γράφω για όλα όσα κάποτε ίσως ήθελα να πω και ποτέ δεν είπα. Αλλά δε γράφω μόνο για μένα. Γράφω και για σένα.

Χρόνος. Αμείλικτος. Αδυσώπητος. Δικάζει, κρίνει, καταδικάζει. Κι έρχεται η στιγμή που γίνεται ο απολογισμός.

Λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, όνειρα. Προσδοκίες που έμειναν στο ράφι. Όλα ένα παραμύθι. Όλα ένα ψέμα. Όλα για να πετύχεις αυτό που ήθελες. Να με παρασύρεις στα δίχτυα σου, τάζοντάς μου λαγούς με πετραχείλια. Κι εγώ; Εγώ το έφαγα το παραμύθι…ήθελα να το φάω. Είχα ανάγκη να το φάω.

Ξέρεις όμως τι δύναμη κρύβει το “μαζί”; Αυτή η τόση δα λεξούλα, ξέρεις τι μπορεί να κάνει; Να σου φέρει τα πάνω κάτω και να σου αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία. Να σε ταρακουνήσει συθέμελα και να σου δείξει ένα δρόμο που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα είχες φανταστεί.

Δε σε θέλει. Στο έχει δείξει, ή ακόμα χειρότερα στο έχει πει ξεκάθαρα. Κι εσύ εκεί, επιμένεις. Χτυπιέσαι μέσα νύχτα, καταστρώνεις σχέδια για το πως να τον/την φέρεις πίσω και ολόκληρη η ύπαρξή σου έχει γίνει μια εμμονή προς αυτό το άτομο.

Τις βλέπεις στο δρόμο, στο σχολείο, στο πάρκο, στο σούπερ μάρκετ, στη δουλειά. Είναι παντού γύρω σου. Γυναίκες που είτε από επιλογή είτε όχι μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους. Γυναίκες που αναγκάστηκαν να παίζουν το ρόλο και της μητέρας αλλά και του πατέρα μαζί.