Και ήρθε πάλι εκείνη η ώρα που φοβάσαι. Η ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι, κατάκοποι από τις υποχρεώσεις της ημέρας πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ όμως την τρέμεις αυτή την ώρα. Είναι η ώρα που κλείνεις τα μάτια σου και οι σκέψεις έρχονται βροχή.
Μη με περνάς για χαζή και μην υποτιμάς τη νοημοσύνη μου. Αυτά που ήξερες να τα κάνεις αλλού, όχι σε μένα. Δεν είμαι εγώ φίλε μου από τα κοριτσάκια που έμαθες να χρησιμοποιείς για τα παιχνιδάκια σου και για την τόνωση του “ΕΓΩ” σου. Το ότι σε αφήνω να νομίζεις ότι τρώω τα παραμύθια σου, είναι γιατί έτσι θέλω εγώ!
ρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Από τότε που πρωτογνωριστήκαμε υπάρχει μεταξύ μας κάτι το μαγικό, σα μια αόρατη κλωστή που μας δένει. Μια κλωστή που ό,τι και να κάνουμε, όπου και να μας πάει η ζωή, εμείς κάπου, κάπως καταλήγουμε να ξαναβρεθούμε.
Έδωσες την καρδιά σου και στην ποδοπάτησαν. Έδωσες όλη σου την ψυχή και στην τσαλάκωσαν…
Ακούμε τόσα χρόνια φράσεις του τύπου “όσο το φτύνεις τόσο κολλάει”, και το λυπηρό είναι ότι αναφέρονται σε ανθρώπους. Δεν είναι γραμματόσημα οι ανθρώπινες ψυχές, και να τους φέρεσαι έτσι το “γράμμα” κάποια στιγμή θα φύγει…
Την είδες..τη γούσταρες..και αυτό που γούσταρες πιο πολύ ήταν ότι δεν ήταν σαν τις άλλες.
Ακουώ συνέχεια να λεν “ο ένας ήταν τοξικός”, “ο άλλος ήταν μ@λάκας”, “η άλλη ήταν κ@ριόλα”, και σχεδόν ποτέ δεν ακούω “έφταιξα”. Και δεν αρνούμαι ότι οι πρώην σου ήταν όλα αυτά. Ναι ήταν.
Θεωρίες, υποσχέσεις, λόγια της στιγμής.
“Εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου”, “Μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα”, κι άλλα τέτοια λόγια που μένουν…στα λόγια!
Δήθεν σχέσεις; Ευχαριστώ, όχι πια… Φτάνοντας ηλικιακά στη δεκαετία των πρώτων -ήντα, αποφάσισα πως το πλήρωμα του χρόνου έχει έρθει και μαζί έχει φτάσει η στιγμή ώστε να ξεκαθαρίσουν οι σχέσεις με τους γύρω μου.