Δεν ξέρω πως…μα τις νύχτες δε μένω πια ξάγρυπνη ουρλιάζοντας “ΓΙΑΤΙ”.
Δεν ξέρω πως…μα βρήκα το κουράγιο και έβγαλα τις πιτζάμες που κόντευαν να γίνουν ένα με το δέρμα μου.

Μιλάνε όλοι για άντρες παλιάς κοπής, για γυναίκες παλιάς κοπής…. τα αισθήματα και οι σχέσεις παλιάς κοπής που πήγανε; Πως μετατράπηκαν τα “σ ‘αγαπώ” και τα “σε θέλω” σε likes και comments;

Να σου πω κάτι; Βαρέθηκα! Μπούχτισα!
Κουράστηκα να κάνω εγώ πάντα τους άλλους προτεραιότητα στη ζωή μου, ενώ για αυτούς είμαι πάντα μια επιλογή. Δε θέλω άλλο!

Όσοι σε πρόδωσαν, όσοι πήραν όλα αυτά που απλόχερα τους έδωσες και τα ποδοπάτησαν, έφυγαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Τους αφιέρωσες το χρόνο σου, τις σκέψεις σου, την προσοχή σου, την αγάπη σου… και τι πήρες λες; Τίποτα

Ναι, ναι, ξέρω. Είμαι γκρινιάρα, είμαι ανάποδη, είμαι γλωσσού…για πες.. τι άλλο; Τι; Μ’ αγαπάς είπες; Πως με αγαπάς όταν δεν δέχεσαι αυτό που είμαι; Τι σόι αγάπη είναι αυτή;

Δυνατές, ανεξάρτητες γυναίκες, που ξέρουν τι θέλουν και δε συμβιβάζονται. Αυτές που όλα τα κορίτσια θέλουν να γίνουν σα μεγαλώσουν, αυτές που όλοι οι άντρες θαυμάζουν αλλά και φοβούνται λίγο.

Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω γενικεύσεις του τύπου “όλες είστε…”, “όλες ίδιες είστε”, και άλλα τέτοια. Φυσικά το ίδιο ισχύει και από την ανάποδη αλλά γυναίκα είμαι, για τις γυναίκες θα μιλήσω.

Κι εκεί που οδηγείς αμέριμνος και το μυαλό σου είναι στο πως να μην αργήσεις στη δουλειά, εκεί στη μέση της κυκλοφορίας βρίζοντας τα φανάρια, τους άλλους οδηγούς, το σύμπαν…

Πότε θα το καταλάβεις επιτέλους; Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μάτια μου. Ίσως να σου δείξουν για λίγο αυτό που θέλεις, αλλά κατά βάθος οι ίδιοι μένουν. Οι συμπεριφορές αλλάζουν, ο χαρακτήρας όχι. Μέρος αυτού υπάρχει στα γονίδιά μας και το υπόλοιπο διαμορφώνεται μέχρι τα 5-6. Τέλος.