Ακούμε καθημερινά και ανθρώπους εγωιστές, τοξικούς, ναρκισσιστές κλπ. Ανθρώπους που το “εγώ” τους είναι μεγαλύτερο από το ανάστημά τους. Είναι όμως πάντα το “Εγώ” αρνητικό; Που είναι τα όρια;

Ολόκληρη η ύπαρξή μας, μια ασταμάτητη διαδοχή σκοταδιού και φωτός. Από τη στιγμή που είμαστε στη μήτρα (σκοτάδι) και γεννιόμαστε (φως), μέχρι τη στιγμή του θανάτου μας, παλεύουμε μονίμως να βγούμε από το σκοτάδι στο φως. Σε αυτή την πηγή ζωής που αν βρεθείς μέσα της έστω και για λίγες στιγμές, ανασαίνεις, αναγεννιέσαι.

Φόβος, ανασφάλεια, χαμηλή αυτοπεποίθηση…μήπως είναι η αιτία για όσα μας συμβαίνουν κι εμείς απλά δεν μπορούμε να το δούμε;

Για άλλη μια φορά έδωσες, δόθηκες, αγάπησες, μοιράστηκες και στο τέλος αποδείχτηκε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν για σένα. Ε και; Τι νομίζεις, ότι η ζωή τελείωσε; Πάρτο αλλιώς, γιατί θα βρεις.

Θα τις καταλάβεις με την πρώτη ματιά, με την πρώτη λέξη που θα βγει από τα χείλη τους. Είναι εκείνες οι γυναίκες με το αγέρωχο βλέμμα, με το περήφανο περπάτημα και με ύφος σα να λεν “καλημέρα ζωή, ήρθα και θα σε ζήσω!”

Ανθρώπινη επαφή. Αισθήσεις. Όραση, ακοή, αφή, όσφρηση γεύση. Η μαγεία του να νιώθεις και με τις 5 σου αισθήσεις έναν άνθρωπο. Πρώτες ματιές, ψιθυρίσματα, τυχαία αγγίγματα, το άρωμα κάποιου, φιλί.

Γιατί άραγε οι άνθρωποι άλλα λένε κι άλλα κάνουν; Έχω βαρεθεί να ακούω λόγια, λόγια, λόγια. Σε όλους τους τομείς. Σχέσεις, φιλίες, εργασία, παντού.

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που όπως πίνεις αργά τον καφέ σου όπως κάθε μέρα, που σκέφτεσαι τις δουλειές που έχεις να κάνεις όπως κάθε μέρα, τις υποχρεώσεις, τα οικονομικά, τα παιδιά, σηκώνεις το κεφάλι σου και λες “Μα αυτή δεν είναι η ζωή που ήθελα, αυτή που ονειρεύτηκα”

Χολή. Πράσινο υγρό που βοηθάει στην διάλυση των τροφών. Σημαντικό..σωστά ; Τι γίνεται όμως όταν η χολή αρχίσει και εκκρίνεται από το στόμα; “Μα τι λες βρε γυναίκα” θα μου πείτε, γίνεται αυτό;

Έλα εδώ κορίτσι μου να σου πω κάτι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις πως η ευτυχία σου είσαι εσύ και κανείς άλλος!