Και ξυπνάς ένα πρωί από το κουδούνισμα του τηλεφώνου, κι εκεί που προσπαθείς να ανοίξεις τα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται ακούς “έφυγε…σταμάτησε η καρδιά του”. Και προσπαθείς να καταλάβεις αν ακόμα κοιμάσαι ή αν βλέπεις ένα τρομερό εφιάλτη. “Ποιος; Τι; Μα τι λες;” ψελλίζεις, χωρίς καλά καλά να μπορείς να αντιληφθείς τι σου λέει η φωνή από την άλλη γραμμή. “Ο πρώην άντρας σου” ξαναλέει η φωνή.

Μια ζωή η ιδέα μου για τον έρωτα ήταν μία. Όλα ή τίποτα. Ή πέφτεις με τα μούτρα στα βαθιά ή κάτσε σπιτάκι σου να αναρωτιέσαι πως θα ήταν να ζήσεις το απόλυτο. Κι αυτό έκανα. Βουτιά και όπου βγει. Δεν κρατούσα ποτέ τίποτα για μένα, δεν πίστευα σε “πισινές” και “καβάντζες”.

Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους.

Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.

Συγγνώμη παιδί μου.
Συγγνώμη που ίσως εγωιστικά σε έφερα σε ένα κόσμο που κανείς γονιός δε θα ήθελε για το παιδί του.
Συγγνώμη που σε έφερα σε ένα κόσμο που στους ήρωες βάζει χειροπέδες και τους εγκληματίες τους αφήνει ελεύθερους.

Θυμάσαι όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και σε έπιανε η μαμά σου από τα χεράκια και χορεύατε στη μέση του σαλονιού; Θυμάσαι τη λάμψη στα μάτια σου και την ευτυχία που ένιωθες εκεί στη μέση του μικρού σας κόσμου;

Με ρωτάς γιατί γράφω…να σου πω λοιπόν… Γράφω για όλα όσα κάποτε ίσως ήθελα να πω και ποτέ δεν είπα. Αλλά δε γράφω μόνο για μένα. Γράφω και για σένα.

Χρόνος. Αμείλικτος. Αδυσώπητος. Δικάζει, κρίνει, καταδικάζει. Κι έρχεται η στιγμή που γίνεται ο απολογισμός.

Λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, όνειρα. Προσδοκίες που έμειναν στο ράφι. Όλα ένα παραμύθι. Όλα ένα ψέμα. Όλα για να πετύχεις αυτό που ήθελες. Να με παρασύρεις στα δίχτυα σου, τάζοντάς μου λαγούς με πετραχείλια. Κι εγώ; Εγώ το έφαγα το παραμύθι…ήθελα να το φάω. Είχα ανάγκη να το φάω.

Πόσο πόνο, πόσα τραύματα, πόσο προδοσία, πόση κακία και τοξικότητα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσες φορές μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί1 Πόσες φορές μπορεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να σφίξει τα δόντια και να προχωρήσει μπροστά;