Μάνα δεν είναι ρόλος. Είναι βάρος. Είναι μια ταυτότητα που δεν βγάζεις ποτέ από πάνω σου, ούτε όταν κοιμάσαι, ούτε όταν πονάς, ούτε όταν δεν σε βλέπει κανείς. Και η μόνη μάνα… αυτή είναι άλλο επίπεδο.Δεν έχει “βάρδιες” και “μοιρασιές”. Δεν υπάρχει εναλλάξ.Υπάρχει μόνο εκείνη.Ακόμα κι όταν δεν αντέχει. Η μόνη μάνα δεν έχει δικαίωμα να…
Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.
Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.
Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου
Μια σχέση σα τη θάλασσα η δική μας. Τη μια γαλήνια και όμορφη, την άλλη φουρτουνιασμένη κι έτοιμη να σε πνίξει στα βάθη της. Δεν υπήρχε ποτέ με μας μέση οδός, δεν υπήρχε ποτέ με εμάς μέτριο…ή του ύψους ή του βάθους.
Και βρέθηκα πάλι απόψε μόνη με τις σκέψεις μου, και περπάτησα στα μονοπάτια του χθες, αργά και σιωπηλά, μη τυχόν και ξυπνήσω εκείνες τις αναμνήσεις που πονάνε. Τις έθαψα βλέπεις, τις καταχώνιασα σε ένα παλιό σκουριασμένο σεντούκι του μυαλού μου και δε τολμάω να τις αγγίξω.
Με ρωτάς γιατί γράφω…να σου πω λοιπόν… Γράφω για όλα όσα κάποτε ίσως ήθελα να πω και ποτέ δεν είπα. Αλλά δε γράφω μόνο για μένα. Γράφω και για σένα.
Χρόνος. Αμείλικτος. Αδυσώπητος. Δικάζει, κρίνει, καταδικάζει. Κι έρχεται η στιγμή που γίνεται ο απολογισμός.
Λόγια, υποσχέσεις, σχέδια, όνειρα. Προσδοκίες που έμειναν στο ράφι. Όλα ένα παραμύθι. Όλα ένα ψέμα. Όλα για να πετύχεις αυτό που ήθελες. Να με παρασύρεις στα δίχτυα σου, τάζοντάς μου λαγούς με πετραχείλια. Κι εγώ; Εγώ το έφαγα το παραμύθι…ήθελα να το φάω. Είχα ανάγκη να το φάω.
Δε σε θέλει. Στο έχει δείξει, ή ακόμα χειρότερα στο έχει πει ξεκάθαρα. Κι εσύ εκεί, επιμένεις. Χτυπιέσαι μέσα νύχτα, καταστρώνεις σχέδια για το πως να τον/την φέρεις πίσω και ολόκληρη η ύπαρξή σου έχει γίνει μια εμμονή προς αυτό το άτομο.