Όταν κάποιος σου ανοίγεται, όταν με σπασμένη φωνή σου λέει “Δεν αντέχω,” δεν σε κάλεσε να του πεις τη δική σου ιστορία. Δεν θέλει να ακούσει ότι “Άλλοι περνάνε χειρότερα” ή ότι “Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που έχω ζήσει εγώ.” Σου ζητάει να τον ακούσεις. Να τον νιώσεις. Και εσύ; Βιάζεσαι να…

Ξέρεις, υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο να κάνεις λάθος και στο να είσαι το λάθος. Και, ας το παραδεχτούμε: όταν τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, δεν είναι πλέον ζήτημα κακής τύχης, απροσεξίας ή «ανθρώπινης φύσης». Είναι ζήτημα επιλογής. Ή μάλλον, ζήτημα χαρακτήρα. Ναι, χαρακτήρα. Αυτόν που δείχνεις κάθε φορά που ξέρεις…

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από το να πιστεύεις πως ένας νέος έρωτας μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές που άφησε ο προηγούμενος. Όπως δεν τρώμε ξαπλωμένοι γιατί το στομάχι μας δεν θα το αντέξει, έτσι δεν ερωτευόμαστε όταν η καρδιά μας είναι ακόμα ρημαγμένη. Είναι ανευθυνότητα προς τον εαυτό…

Από μικρή ήμουν του φευγιού. Όχι όμως του φευγιού από τα δύσκολα, εκεί δεν κιότεψα ποτέ μου. Του φευγιού από τα άσχημα, τα τοξικά, του φευγιού από αυτά που δεν ήταν για μένα. Δε μου έκανε η δουλειά; Γεια σας! Δε μου έκανε η φιλία; Χαίρεται! Δε μου έκανε η σχέση; Στο καλό!Μα γίνε λίγο…

Ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που πάνω από όλα ξέρει ποιος είναι, ξέρει τι θέλει και τι δεν θέλει, ξέρει τι χρειάζεται και ποιους.
Η ολοκλήρωση δεν έρχεται από τη δουλειά σου, το σύντροφό σου, τα παιδιά σου ή οποιονδήποτε άλλο εξωτερικό παράγοντα. Έρχεται από μέσα σου, από εσένα τον ίδιο και για εσένα.

Κι αν έχεις την ατυχία και το φας το παραμύθι, την επόμενη φορά θα το ξαναδείς το έργο. Και όσες φορές θα είναι άδικοι απέναντί σου, όσες φορές θα προδίδουν την εμπιστοσύνη σου, όσες φορές θα σου φουσκώνουν τα μυαλά πως είναι δίπλα σου και πάντα εκεί για σένα, τόσο θα στη φέρνουν και άλλο τόσο πάλι θα δικαιολογούνται. Θυματοποίηση φίλε μου. Ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις την ευθυνοφοβία σου, να στρέψεις την προσοχή επάνω σου και να φαίνεσαι αλάνθαστος.

Οι αυθεντικοί άνθρωποι τη μπέσα την έχουν ζωγραφισμένη στο μέτωπο, τη φορούν επάνω τους σα ρούχο καθαρό, την έχουν καρφιτσωμένη στην καρδιά τους. Την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο τη βλέπεις στα μάτια τους και τη νιώθεις σε κάθε τους κίνηση. Σε όλα αυτά που θα πουν αλλά και σε όσα δεν πουν.

Τι γίνεται όμως όταν αντί για κάτω, πέφτεις έξω; Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που εμπιστεύθηκες, είτε λέγεται σύντροφος, είτε φίλος, είτε οτιδήποτε άλλο, σε απογοητεύσει; Τι κάνεις όταν διαπιστώσεις πως ήταν λίγος; Πως τα λόγια και οι υποσχέσεις ήταν μόνο αυτό; Από εκεί πως ξανασηκώνεσαι;

Και ξαφνικά εκεί που όλα στη μοναχική ζωή σου ήταν μια χαρά, πραγματικά μια χαρά, συνειδητοποιείς πως κάτι έλειπε. Και τώρα το ζητάς. Και τώρα σε έχει σαρώσει, σου έχει κάνει κατάληψη στις σκέψεις και δε λέει να ξεκολλήσει. Κι εσύ φοβάσαι, θες να γυρίσεις πίσω στο λαγούμι σου και να κλειστείς εκεί για πάντα.

Στις χειρότερες στιγμές σου, συμβαίνει και κάτι υπέροχο. Μαθαίνεις ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου, ποιοι δεν είναι, ποιοι δεν ήταν ποτέ… Μαθαίνεις πως στην τελική μόνο εσένα έχεις. Μόνο στα δικά σου πόδια και χέρια μπορείς να στηριχτείς, γιατί αν τολμήσεις και βασιστείς σε άλλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γκρεμοτσακιστείς. Λόγια που ξεπηδούν…