“Δεν υπάρχει πιο ταπεινωτική απάντηση από την περιφρονητική σιωπή.”
Μισέλ ντε Μονταίν, 1533-1592, Γάλλος δοκιμιογράφος

Το να έχεις υπομονή είναι αρετή, όπως ξέρουμε και όπως λέγεται. Το να ανέχεσαι, όμως, πράγματα που σε βγάζουν από τα δικά σου όρια, αλλά και εκτός εαυτού, είναι ένα άλλο διαφορετικό ζήτημα.

Να κάνεις αυτό που σε κάνεις να νιώθεις καλά, αυτό που θέλει η καρδιά σου.Να λες ναι όταν θέλεις και όχι κάθε φορά που είναι καλό για σένα.

Όχι φίλε μου, δεν είμαι ξινή, ούτε στριμμένη, ούτε σνομπ. Ούτε κομπλεξική είμαι ή μη μου άπτου. Αν ήμουν όλα αυτά δεν θα μιλούσα σε άνθρωπο , θα ζούσα μέσα στο σπιτάκι μου και την καλημέρα μου θα την άκουγαν ελάχιστοι.

Είναι ωραίο να λέει κανείς τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Να μην περιστρέφεται γύρω απ’ τις λέξεις. Ακόμη πιο ωραίοι, όμως, είναι κι εκείνοι οι τύποι που πραγματικά το καταφέρνουν.

Μην ακούς… για να απαντήσεις.
Υπάρχουν φορές, που πρέπει μόνο να ακούσεις, τίποτα άλλο.
Σσσσς μην μιλάς για μια φορά, άκου.