Και έρχεται εκείνη η στιγμή που όπως πίνεις αργά τον καφέ σου όπως κάθε μέρα, που σκέφτεσαι τις δουλειές που έχεις να κάνεις όπως κάθε μέρα, τις υποχρεώσεις, τα οικονομικά, τα παιδιά, σηκώνεις το κεφάλι σου και λες “Μα αυτή δεν είναι η ζωή που ήθελα, αυτή που ονειρεύτηκα”

Ναι ναι καλά το καταλάβατε, στο τραγούδι αναφέρομαι. Ένα τραγούδι που χρόνια λέω πως είναι δικό μου. Μήπως τελικά όμως δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών από εμάς; Μήπως λίγο πολύ είναι όλων μας;

Έλα εδώ κορίτσι μου να σου πω κάτι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις πως η ευτυχία σου είσαι εσύ και κανείς άλλος!

Όταν διαπιστώνω ότι μου λείπεις, όταν τσακώνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται, μου θυμίζω το εξής: Μου λείπει η ιδέα σου, όχι εσύ.

Να σου μιλάς. Να σου μιλάς πολύ. Αλλά να προσέχεις αυτά που σου λες και πως τα λες. Να μιλάς στον εαυτό σου σα να είναι το πιο αγαπημένο σου άτομο στον κόσμο.

Είναι εκείνες οι γυναίκες που από την πρώτη στιγμή που θα τις γνωρίσεις αποπνέουν κάτι το διαφορετικό. Έχουν εκείνη τη λάμψη στα μάτια τους, το αγέρωχο βλέμμα του αετού, την ματιά όλο πυγμή της λύκαινας. Γυναίκες δυνατές, με σθένος, που δε το βάζουν κάτω, όσες φορές και να τις ρίξει η ζωή.

Ξυπνάς το πρωί, πηγαίνεις με τα μάτια μισόκλειστα στο μπάνιο, πλένεις το πρόσωπό σου και ξάφνου να…ο γνωστός άγνωστος….ο εαυτός σου. Αυτός που σε κοιτά καθημερινά μέσα από τον καθρέφτη. Πόσο όμως τον ξέρεις;

Ακουώ συνέχεια να λεν “ο ένας ήταν τοξικός”, “ο άλλος ήταν μ@λάκας”, “η άλλη ήταν κ@ριόλα”, και σχεδόν ποτέ δεν ακούω “έφταιξα”. Και δεν αρνούμαι ότι οι πρώην σου ήταν όλα αυτά. Ναι ήταν.

Όλοι στη ζωή σου είναι περαστικοί εκτός από έναν..τον εαυτό σου !! Με αυτόν περνάς 24 ώρες την ημέρα, 365 μέρες τον χρόνο για όλη τη ζωή σου.

Για να βγεις από το Μάτριξ στο οποίο μεγαλώσαμε όλοι, πρέπει καταρχήν να καταλάβεις ότι ζεις μέσα σε αυτό. Το βασικότερο στοιχείο που εμποδίζει τους περισσότερους να το κάνουν ειναι η γνωστική ασυμφωνία (cognitive dissonance).