Πόσο πόνο, πόσα τραύματα, πόσο προδοσία, πόση κακία και τοξικότητα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσες φορές μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί1 Πόσες φορές μπορεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να σφίξει τα δόντια και να προχωρήσει μπροστά;

Κάθε άνθρωπος στο ζωή μας, έρχεται για κάποιο λόγο. Μπορεί να έρθει για να σου διδάξει κάτι, να σου προσφέρει κάτι, να συμπορευτεί μαζί σου σε ένα μονοπάτι, να σε βοηθήσει ή να καταστρέψει κάτι.

Δεν είμαι από τις γυναίκες που περιμένουν. Ούτε είμαι και το κοριτσάκι που θα τρέξει ξοπίσω σου. Έμαθα στη ζωή μου πως όταν κάποιος θέλει κάποιον άλλο, θα γυρίσει τη γη ανάποδα για να είναι μαζί του. Όλα τα άλλα είναι “να ‘χαμε να λέγαμε”. Δικαιολογίες και τρίχες κατσαρές.

Κάθε άνθρωπος, όσο λίγο ή όσο και πολύ κι αν μείνει στη ζωή μας, καταλαμβάνει ένα μέρος της, γίνεται κομμάτι της και την αλλάζει είτε λίγο είτε πολύ.

Αγαπητέ μελλοντικέ σύντροφε της μάνας μου. Και λέω “μάνας” γιατί αυτή η λέξη βγαίνει από την ψυχή μου, είναι ένα με την ύπαρξή μου…είναι ό,τι πιο ιερό θα ξεστομίσουν ποτέ τα χείλη μου…..μάνα.

Δεν ξέρω πια να λέω όμορφα λόγια, μου τα κλέψανε.

Δεν ξέρω πια να δίνω αγκαλιές μεγάλες, ζεστές, μου τις άδειασαν.

Η πόλη κοιμάται, η πλάση ησυχάζει μα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, κάτι νυχτοπούλια, που το μάτι τους δεν κλείνει. Είναι 3 τα ξημερώματα, η ώρα τους.

Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα. Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.

Έλα εδώ ρε αγόρι μου να στα πω, έτσι για το γαμώτο. Προσπάθησα ξέρεις, προσπάθησα πολύ. Προσπάθησα όσο δεν έπρεπε να προσπαθήσω.

Διάβαζα κάπου προχθές πως αν δώσεις σε κάποιον μια ευκαιρία είναι σα να του δίνεις μια δεύτερη σφαίρα για το όπλο του, γιατί δε σε πέτυχε με την πρώτη.