ΑΡΘΡΑ

Με έχουν αποκαλέσει πολλές φορές έτσι. Αντράκι. Και ξέρω ότι το λεν σα φιλοφρόνηση. Για μένα όμως δεν είναι.
Δεν είμαι αντράκι. Είμαι γυναίκα από κάθε άποψη και πολύ υπερήφανη για αυτό.

Γιατί άραγε οι άνθρωποι άλλα λένε κι άλλα κάνουν; Έχω βαρεθεί να ακούω λόγια, λόγια, λόγια. Σε όλους τους τομείς. Σχέσεις, φιλίες, εργασία, παντού.

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που όπως πίνεις αργά τον καφέ σου όπως κάθε μέρα, που σκέφτεσαι τις δουλειές που έχεις να κάνεις όπως κάθε μέρα, τις υποχρεώσεις, τα οικονομικά, τα παιδιά, σηκώνεις το κεφάλι σου και λες “Μα αυτή δεν είναι η ζωή που ήθελα, αυτή που ονειρεύτηκα”

Ο άντρας λένε πρέπει να είναι σαν το ακριβό κονιάκ. Τη δύναμή του και τη γεύση του να την ξέρουν λίγες. Αν την ξέρουν πολλές, είναι φτηνή μπύρα.

Έχω γνωρίσει τη μοναξιά. Έχω νιώσει το παγωμένο κρύο της σιωπής να τρυπάει τα κόκκαλά μου…

Χολή. Πράσινο υγρό που βοηθάει στην διάλυση των τροφών. Σημαντικό..σωστά ; Τι γίνεται όμως όταν η χολή αρχίσει και εκκρίνεται από το στόμα; “Μα τι λες βρε γυναίκα” θα μου πείτε, γίνεται αυτό;

Ύψωσες τα τείχη σου, έχτισες ένα κάστρο γύρω σου, απροσπέλαστο, γεμάτο αγκάθια και καρφιά στο εξωτερικό. Σίγουρη συνταγή για να μη σε πλησιάσει κανείς. Να μη σε πονέσει. Να μη σε πληγώσει.

Κάπου στο δρόμο, δεν ξέρω ακριβώς που, με έχασα.
Κάπου στο μονοπάτι της ζωής μου, το φως που έκαιγε μέσα μου άρχισε να σβήνει, μέχρι που το μόνο που έμεινε ήταν απόλυτο σκοτάδι.

Ναι ναι καλά το καταλάβατε, στο τραγούδι αναφέρομαι. Ένα τραγούδι που χρόνια λέω πως είναι δικό μου. Μήπως τελικά όμως δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών από εμάς; Μήπως λίγο πολύ είναι όλων μας;

Έλα εδώ κορίτσι μου να σου πω κάτι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις πως η ευτυχία σου είσαι εσύ και κανείς άλλος!