ΑΡΘΡΑ

Ναι, ναι, ξέρω. Είμαι γκρινιάρα, είμαι ανάποδη, είμαι γλωσσού…για πες.. τι άλλο; Τι; Μ’ αγαπάς είπες; Πως με αγαπάς όταν δεν δέχεσαι αυτό που είμαι; Τι σόι αγάπη είναι αυτή;

Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε έστησα στον τοίχο πυροβολώντας σε, ρίχνοντας πάνω σου όλη την επίκριση και αυστηρότητα.

Δυνατές, ανεξάρτητες γυναίκες, που ξέρουν τι θέλουν και δε συμβιβάζονται. Αυτές που όλα τα κορίτσια θέλουν να γίνουν σα μεγαλώσουν, αυτές που όλοι οι άντρες θαυμάζουν αλλά και φοβούνται λίγο.

Βαρέθηκα να ακούω και να διαβάζω γενικεύσεις του τύπου “όλες είστε…”, “όλες ίδιες είστε”, και άλλα τέτοια. Φυσικά το ίδιο ισχύει και από την ανάποδη αλλά γυναίκα είμαι, για τις γυναίκες θα μιλήσω.

Κι εκεί που οδηγείς αμέριμνος και το μυαλό σου είναι στο πως να μην αργήσεις στη δουλειά, εκεί στη μέση της κυκλοφορίας βρίζοντας τα φανάρια, τους άλλους οδηγούς, το σύμπαν…

Αφού λοιπόν ο μπαμπάς έχει φύγει από το σπίτι, η μαμά έχει πέσει στα πατώματα αν και ήταν δική της επιλογή, και το κορίτσι βρίσκεται στα χαμένα. Έχουν μείνει ακόμα λίγες μέρες σχολείου, αλλά εκείνη πια δε νοιάζεται. Κάνει κοπάνες, δε διαβάζει, αδιαφορεί πλήρως.

Ξέρεις για ποιους μιλάω. Για εκείνους του “φίλους” ή συγγενείς που μπορεί να κάνει μήνες να δεις ή να μιλήσεις, αλλά μόλις κάτι χρειαστούν, σου χτυπούν αμέσως την πόρτα και τα τηλέφωνα.

Πότε θα το καταλάβεις επιτέλους; Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μάτια μου. Ίσως να σου δείξουν για λίγο αυτό που θέλεις, αλλά κατά βάθος οι ίδιοι μένουν. Οι συμπεριφορές αλλάζουν, ο χαρακτήρας όχι. Μέρος αυτού υπάρχει στα γονίδιά μας και το υπόλοιπο διαμορφώνεται μέχρι τα 5-6. Τέλος.

Σταμάτα να δίνεις τόσα πολλά εκεί που δεν αξίζει. Σταμάτα να συμφωνείς με όλους και με όλα. Σταμάτα να κάνεις πάντα το κάτι παραπάνω νομίζοντας ότι έτσι θα σε αγαπήσουν και ότι θα μείνουν αυτή τη φορά.