Θα ήθελα να είμαι μέσα σε μια αγκαλιά μόνο δική μου. Να χωράει μόνο εμένα και να εφαρμόζει με ακρίβεια σε όλες τις πτυχές του σώματός μου
Θα ήθελα να με κρατούν δύο χέρια που σαν με αγγίζουν να νιώθω όλα όσα εκείνα λαχταράει η ψυχή μου.
Όχι αγόρι μου δε φταις εσύ. Αλήθεια στο λέω ρε, δε σε ειρωνεύομαι. Δε φταις.
Εσύ ήσουν αυτός που ήσουν. Και τα σημάδια φαινόταν από την αρχή.
Εγώ φταίω, εγώ έκανα λάθος, αν το είχα κάνει αλλιώς θα…., αν δεν είχα κάνει εκείνο θα…
Και η λίστα με τις κατηγορίες και τα αυτομαστιγώματα όσο πάει και μεγαλώνει. Γιατί όσο η ζωή κυλάει, τόσο αυξάνονται οι καταστάσεις για τις οποίες καταλήγουμε πάντα να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Εξωτερικά μπορεί να λέμε ότι φταίει ο ένας ή ο άλλος, μέσα μας όμως ρίχνουμε όλα τα “κατηγορώ” σε εμάς.
Σου λένε πως πρέπει να σταθείς για άλλη μια φορά δυνατή.
Σου λένε πως πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι να και να προχωρήσεις, εξάλλου το έχεις κάνει τόσες φορές.
Μεγάλωσα πια και δεν χάνω χρόνο μοιράζοντας τα “σ’ αγαπώ” μου από δω κι από εκεί.
Μεγάλωσα πια και όταν τα πω θέλω να είναι σε εκείνους που δε θα χρειαστεί να τα πάρω πίσω.
Έρχεται ο άλλος από το πουθενά και κρίνει τη ζωή σου, τις επιλογές σου, το χαρακτήρα σου, χωρίς καλά καλά να σε ξέρει. Κι αναρωτιέσαι γιατί. Απορείς πως μπορεί ένας άνθρωπος που δεν περπάτησε στα παπούτσια σου να βγάζει τόσο χολή εναντίον σου.
“Η γυναίκα πρέπει να είναι περιποιημένη” λέει ο ένας. “Μια γυναίκα δεν πρέπει να βρίζει” λέει ο άλλος. “Η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στον άντρα” λέει ο τρίτος. Πρέπει να κάνει εκείνο, δεν πρέπει να κάνει το άλλο….και ποιος σε έβαλε εσένα ρε νταβατζή στη ζωή μας; Ποιος έβαλε αυτά τα “πρέπει” και πρέπει εγώ μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες να τα ακολουθήσουμε;
Τα τελευταία χρόνια έγινε “της μόδας” να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους ως “τοξικούς”, “ναρκισσιστές” και πολλά άλλα, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουμε την ικανότητα να κάνουμε τέτοιες “διαγνώσεις”.
Μια φράση μαχαιριά. Μια φράση που όσο ενθαρρυντική, όσο θετική, όσο ειπωμένη με θαυμασμό κι αν φαίνεται, στα αυτιά του αποδέκτη είναι πολλά περισσότερα.
Επειδή σου επέτρεψα να δεις μια πτυχή το εαυτού μου, μη θαρρείς πως με έμαθες. Επειδή διάβασες δυο λόγια που έγραψα, μη νομίζεις πως με κατάλαβες. Επειδή σου είπαν, επειδή συμπέρανες, επειδή..επειδή…επειδή.