Μια αόρατη δύναμη φαίνεται να σε ωθεί πάντα στα ίδια. Και κάθε φορά ελπίζεις πως τώρα θα είναι διαφορετικά. Και καταλήγεις…στα ίδια. Γιατί άραγε; Τι φταίει; Τι σε κάνει να έλκεις τους ίδους ανθρώπους;

Γυναίκα ρε φίλε. Από τους πιο πολυσύνθετους και πολύπλοκους οργανισμούς στον κόσμο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία, στίχοι και τραγούδια για χάρη της. Γυναίκα μάνα, γυναίκα σύντροφος, γυναίκα…όλα. Ακόμα και η ίδια η ζωή, γυναίκα είναι. Και η μάνα γη, γυναίκα κι αυτή. Από μια γυναίκα ερχόμαστε όλοι στον κόσμο.

Ξέρω βρε κορίτσι μου ότι είσαι ένας δοτικός άνθρωπος που αγαπά να υποστηρίζει ειλικρινά τους άλλους. Ξέρω ότι πραγματοποίησες το ρόλο σου ως φίλη, συνάδελφος και σύντροφος όσο καλύτερα μπορούσες. Αλλά, δεν είναι όλοι άξιοι της καλοσύνης, του χρόνου και της προσοχής σου

Πόσο πόνο, πόσα τραύματα, πόσο προδοσία, πόση κακία και τοξικότητα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόσες φορές μπορεί να πέσει και να ξανασηκωθεί1 Πόσες φορές μπορεί να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να σφίξει τα δόντια και να προχωρήσει μπροστά;

Κανείς δε γεννιέται γνωρίζοντας πως είναι να είσαι γονιός ή τι πρέπει να κάνεις. Κανένα παιδί δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Οι περισσότεροι κάνουν ότι μπορούν καλύτερο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, ασφάλεια και φροντίδα.

Θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να μαθαίναμε από τα λάθη των άλλων. Να παραδειγματιζόμαστε από τα δικά τους ατοπήματα και να μη κάναμε τα ίδια. Πόσο όμως είναι αυτό εφικτό;

Σε πλήγωσαν, σε πρόδωσαν, σου φέρθηκαν άσχημα. Κι εσύ είσαι στα πατώματα κι ένα “ΓΙΑΤΙ” πλανάται πάνω απ’ το κεφάλι σου. Γιατί σε μένα; Γιατί πάλι; Γιατί, γιατί, γιατί.

Δεν ξέρω πια να λέω όμορφα λόγια, μου τα κλέψανε.

Δεν ξέρω πια να δίνω αγκαλιές μεγάλες, ζεστές, μου τις άδειασαν.

Έλα εδώ βρε κούκλα μου να σου πω. Εγώ κι εσύ, γυναίκα προς γυναίκα. Έλα κάτσε να κάνω καφέ και να σου τα ψάλλω λιγάκι. Από αγάπη μωρέ. Κάτσε σου λέω.

Διάβαζα κάπου προχθές πως αν δώσεις σε κάποιον μια ευκαιρία είναι σα να του δίνεις μια δεύτερη σφαίρα για το όπλο του, γιατί δε σε πέτυχε με την πρώτη.