Τι θα πει “κράτα μια πισινή”; Μπαίνει πλαφόν στα συναισθήματα; Κι αν μπαίνει, είναι αυτό πραγματικά σχέση; Είναι έρωτας; Τι είναι;

Εγώ φταίω, εγώ έκανα λάθος, αν το είχα κάνει αλλιώς θα…., αν δεν είχα κάνει εκείνο θα…
Και η λίστα με τις κατηγορίες και τα αυτομαστιγώματα όσο πάει και μεγαλώνει. Γιατί όσο η ζωή κυλάει, τόσο αυξάνονται οι καταστάσεις για τις οποίες καταλήγουμε πάντα να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Εξωτερικά μπορεί να λέμε ότι φταίει ο ένας ή ο άλλος, μέσα μας όμως ρίχνουμε όλα τα “κατηγορώ” σε εμάς.

Σου λένε πως πρέπει να σταθείς για άλλη μια φορά δυνατή.
Σου λένε πως πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι να και να προχωρήσεις, εξάλλου το έχεις κάνει τόσες φορές.

Μεγάλωσα πια και δεν χάνω χρόνο μοιράζοντας τα “σ’ αγαπώ” μου από δω κι από εκεί.
Μεγάλωσα πια και όταν τα πω θέλω να είναι σε εκείνους που δε θα χρειαστεί να τα πάρω πίσω.

Τα τελευταία χρόνια έγινε “της μόδας” να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους ως “τοξικούς”, “ναρκισσιστές” και πολλά άλλα, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουμε την ικανότητα να κάνουμε τέτοιες “διαγνώσεις”.

Μια φράση μαχαιριά. Μια φράση που όσο ενθαρρυντική, όσο θετική, όσο ειπωμένη με θαυμασμό κι αν φαίνεται, στα αυτιά του αποδέκτη είναι πολλά περισσότερα.

Ακούμε καθημερινά και ανθρώπους εγωιστές, τοξικούς, ναρκισσιστές κλπ. Ανθρώπους που το “εγώ” τους είναι μεγαλύτερο από το ανάστημά τους. Είναι όμως πάντα το “Εγώ” αρνητικό; Που είναι τα όρια;

Φόβος, ανασφάλεια, χαμηλή αυτοπεποίθηση…μήπως είναι η αιτία για όσα μας συμβαίνουν κι εμείς απλά δεν μπορούμε να το δούμε;

Ανθρώπινη επαφή. Αισθήσεις. Όραση, ακοή, αφή, όσφρηση γεύση. Η μαγεία του να νιώθεις και με τις 5 σου αισθήσεις έναν άνθρωπο. Πρώτες ματιές, ψιθυρίσματα, τυχαία αγγίγματα, το άρωμα κάποιου, φιλί.

Γιατί άραγε οι άνθρωποι άλλα λένε κι άλλα κάνουν; Έχω βαρεθεί να ακούω λόγια, λόγια, λόγια. Σε όλους τους τομείς. Σχέσεις, φιλίες, εργασία, παντού.