Με έχουν αποκαλέσει πολλές φορές έτσι. Αντράκι. Και ξέρω ότι το λεν σα φιλοφρόνηση. Για μένα όμως δεν είναι.
Δεν είμαι αντράκι. Είμαι γυναίκα από κάθε άποψη και πολύ υπερήφανη για αυτό.

Έχω γνωρίσει τη μοναξιά. Έχω νιώσει το παγωμένο κρύο της σιωπής να τρυπάει τα κόκκαλά μου…

Κάπου στο δρόμο, δεν ξέρω ακριβώς που, με έχασα.
Κάπου στο μονοπάτι της ζωής μου, το φως που έκαιγε μέσα μου άρχισε να σβήνει, μέχρι που το μόνο που έμεινε ήταν απόλυτο σκοτάδι.

Ναι ναι καλά το καταλάβατε, στο τραγούδι αναφέρομαι. Ένα τραγούδι που χρόνια λέω πως είναι δικό μου. Μήπως τελικά όμως δεν είναι μόνο δικό μου αλλά πολλών από εμάς; Μήπως λίγο πολύ είναι όλων μας;

Όταν διαπιστώνω ότι μου λείπεις, όταν τσακώνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται, μου θυμίζω το εξής: Μου λείπει η ιδέα σου, όχι εσύ.

Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε έστησα στον τοίχο πυροβολώντας σε, ρίχνοντας πάνω σου όλη την επίκριση και αυστηρότητα.

Κι εκεί που οδηγείς αμέριμνος και το μυαλό σου είναι στο πως να μην αργήσεις στη δουλειά, εκεί στη μέση της κυκλοφορίας βρίζοντας τα φανάρια, τους άλλους οδηγούς, το σύμπαν…

Και ήρθε πάλι εκείνη η ώρα που φοβάσαι. Η ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι, κατάκοποι από τις υποχρεώσεις της ημέρας πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ όμως την τρέμεις αυτή την ώρα. Είναι η ώρα που κλείνεις τα μάτια σου και οι σκέψεις έρχονται βροχή.

Ξυπνάς το πρωί, πηγαίνεις με τα μάτια μισόκλειστα στο μπάνιο, πλένεις το πρόσωπό σου και ξάφνου να…ο γνωστός άγνωστος….ο εαυτός σου. Αυτός που σε κοιτά καθημερινά μέσα από τον καθρέφτη. Πόσο όμως τον ξέρεις;

Θα σας πω κάτι που πιθανώς δε θα σας αρέσει.Δεν πρόκειται να ξυπνήσετε ΚΑΝΕΝΑΝ!Όσα βίντεο, όσες μελέτες, όσα στοιχεία και αν τους δείξετε.Γιατί απλά ως εκεί φτάνει, ως εκεί μπορούν.Είναι σα να παίρνετε ένα παιδάκι από το νηπιαγωγείο και να προσπαθείτε να του διδάξετε Μαθηματικά Πανεπιστημίου. ΔΕΝ θα μάθει και δεν μπορεί.Ξέρω, το λέω εγώ…